JOS VAN DER LANS - WEBLOG / TWITTER

Via twitter (@josvanderlans, sinds oktober 2010) en onderstaand weblog (sinds augustus 2004) kunt u op hoogte blijven van artikelen en columns die ik schrijf, van gebeurtenissen waar ik bij ben geweest, van observaties die ik doe, van meningen die in mij opwellen, of van andere persoonlijke wetenswaardig-heden.

Het kan van alles wat zijn en het is ook sterk afhankelijk van hoe druk ik het heb.



.

Reacties worden enorm op prijs gesteld. Stuur een email naar: info©josvdlans.nl

weblog - mei 2013
Wikistad academie, leergang burgerkracht

Vandaag presentatie gegeven aan de eerste leergang van de Wikistad-academie in het prachtige centrum voor levensbeschouwing en religie aan de Da Costakade in Amsterdam: De Nieuwe Liefde. Ik was er nog nooit geweest, maar het ziet er geweldig uit.

Wie geinteresseerd is in mijn voordracht/presentatie kan op de foto hieronder klikken.

De Nieuwe Liefde. Foto Jos van der lans

Magistrale voorstelling Diederik van Vleuten
Ik maak niet zo snel reclame voor een voorstelling. Maar woensdagavond zag ik in Heerhugowaard de voorstelling van Diederik van Vleuten over de Eeerste Wereldoorlog. Een prachtige voorstelling - ontroerend, hilarisch, meeslepend. Van Vleuten ontpopt zich tot de Geert Mak van het theater, en eigenlijk geeft die omschrijving hem nog te weinig eer. Hij is beter dan Mak!!!Bijna al zijn voorstellingen zijn utverkocht, klik op de afbeelding hieronder voor de speelllijst in het najaar.  Ga kijken.

Zomer in de Tolhuistuin

Klik op de poster voor meer informatie.

Noorderparkkamer 5 jaar!!!
UITNODIGING
ZONDAG 2 JUNI 16.00 UUR

De Noorderparkkamer is bijna jarig,
kom het met ons vieren.
 
In mei 2008 rolden we de schuifwand open om een podium
in het park te beginnen. Nu zijn we 5 jaar vele ontmoetingen,
optredens, kunstwerken en ontroeringen verder. We zijn iedereen dankbaar die meegewerkt heeft de Noorderparkkamer uit te laten groeien tot een bloeiend cultureel podium in Noord.
 
Programma 2 juni

14.00-15.00 uur
Culturele Estafette in het park: het publiek doorkruist
het hele park en komt mime, poëzie, muziek
en nog veel meer NPK verassingen tegen.

16:00-20:00 uur
Optredens van o.a. De Gillende Keukenprins,
de North Allstars Big Band, Volksopera Tuindorp-Oostzaan,
The Triolettes. Mobiele restaurants van Cantina Mobilé,
artistique crêpes van Hotmamahot en vertoning van
de documentaire '5 jaar NPK'.

 
Floor Ziegler, artistiek leider
Jan van Liebergen, zakelijk leider
 
 

www.noorderparkkamer.nl - Noorderparkkamer - Floraparkweg 1 -

1032 BZ Amsterdam-Noord

College DIVOSA en VU
Divosa en de VU organiseren een collegecyclus met niet de eersten de besten. Eerder spraken Gabriël van den Brink, Paul Schnabel, Romke van der Veen en Abraham de Swaan, vandaag mocht ik samen met Willem Trommel een college geven in deel III van de serie over Burgerkracht en gulzig bestuur. Was leuk. Hoewel ik Trommels diagnose van gulzig bestuur als een vorm van bestuurlijke pathologie weinig verhelderend vindt. Histotisch gezien is dat in ieder geval niet te onderbouwen. Maar dat laat onverlet dat het een interessante bijeenkomst was. De aanwezigen heb ik beloofd mijn presentatie op mijn weblog te presenteren. Klik hier.

Teun van de Keuken blijft boos

Teun van de Keuken, een van de makers van De Slag om Nederland,  blijft boos en herhaalt vandaag nog eens in de Volkskrant (Vonk, p. 6/7) wat hij eerder al deed in zijn column in Het Parool. Wederom duik ik op als een vazal van Aedes-directeur Marc Calon in wiens opdracht ik kritisch zou zijn geweest over de populistische werkwijze van De slag om Nederland. Het is een beetje het oude liedje: mensen die anderen voortdurend kritisch de maat nemen kunnen nogal eens kritiek op zichzelf moeilijk verkroppen. Voor wie het nog eens precies wil nalezen, hieronder de column die de blijvende boosheid van Teun opriep. Ik zal later deze dag ook nog eens de column plaatsen die ik al in 2004 schreef in het vermaledijde Aedes-clubblaadje over despotisme en topsalarissen.

Hier is alvast de link. Of lees anders een column uit 2005.

 


De Slag om Nederland
Was het verstandig van Aedes om niet mee te werken aan de uitzending van De Slag om Nederland van 4 februari? Het onderwerp was de ‘veel te dure’ bureaucratie en in de uitzending kreeg minister Blok volop ruimte om zich als strenge boeman van geldverspillende woningcorporatie op te werpen. Vervolgens zagen we reporter Roland Duong voor het Aedes-kantoor telefoneren met de afdeling communicatie. Terwijl de woordvoerder uitlegde dat Aedes niet wenste mee te werken omdat zij de indruk hadden dat de conclusie al bij voorbaat vast stond, orakelde Duong nog eens uitvoerig over het ‘zeer hoge’ salaris van voorzitter Calon. Het laat zich raden welke indruk de kijker daar aan over moest houden.

De jongens van De Slag om Nederland gaan er prat op ‘de schrik van bestuurlijk Nederland’ te zijn, maar de wijze waarop ze daar inhoud aan geven is soms stuitend. Zij vormen een treffend voorbeeld van hoe het populisme is doorgedrongen tot voorheen weldenkende kringen. Ze gaan af op snelle oordelen, serieuze research achten ze overbodig, instituties en hun bestuurders zijn op voorhand de kwade pier en elke Nederlander die dat wil bevestigen wordt als held vereerd, waarna de verantwoordelijken door de telefoon of voor de camera worden geforceerd om in een zin de beschuldigingen te weerleggen. Elk doelwit is aldus bij voorbaat machteloos.

Ongetwijfeld is de afdeling communicatie van Aedes afgehaakt omdat ze moesten kiezen uit twee kwaden: meedoen zou betekenen dat Calon zou worden overgeleverd aan de in hun ogen onbetrouwbare montagegenade van de makers, niet-meedoen zou betekenen dat kijkers Aedes als een ontwijkende organisatie beschouwen en menen dat de makers dus het gelijk aan hun kant hebben. Typisch geval van een prisoners dilemma, waarbij elke keuze verkeerd uitvalt.

Maar wie in zichzelf gelooft, laat zich niet in zo’n val lokken. Het juiste antwoord had moeten zijn: ‘Natuurlijk doen wij mee, graag zelfs. Maar jullie zullen er vast geen bezwaar tegen hebben dat we met onze handycam het gesprek zelf registreren en het resultaat na afloop meteen integraal op internet zetten, omdat we aan iedereen ons hele verhaal willen vertellen en graag gebruik maken van jullie scherpe interviewtechniek.’

Creëer, met andere woorden, meteen je eigen openbaarheid. Dat vinden TV-makers helemaal niet leuk. Dat is niet alleen een aanslag op de exclusiviteit van hun beelden, nog vervelender is dat het hun montagevrijheid beperkt. Het simpele feit dat anderen kunnen meekijken, dwingt hen immers in de samenstelling tot meer zorgvuldigheid en nuance. En dat is nu precies waar De slag om Nederland het niet van moet hebben.

Deze column is eind februari verschenen in Aedes Magazine, nr. 2/2013.

Topsalarissen en despotisme - column uit 2004

Zoals in het weblogbericht hieronder aangekondigd en om Teun van de Keuken (De Slag om Nederland) wat nader te informeren hieronder een van de vele stukjes die ik in het vermaledijde cluborgaan van Aedes schreef over de topsalarissen. Ik moet Teun natuurlijk wel nageven dat het op de desbetreffende bestuurders en de verantwoordelijke Raden van Toezicht weinig indruk heeft gemaakt. Alle grote 'ongelukken' met bestuurders zijn daarna opgetreden.




Is het een probleem dat steeds meer corporatiedirecteuren de inkomensgrens van 200.000 euro passeren? Voor organisaties die mensen met een inkomen onder - pakweg - de ziekenfondsgrens moeten bedienen, lijkt mij dat wel. Een eenvoudig rekensommetje leert immers dat wat de directeur in zijn eentje mee naar huis neemt jaarlijks door zo'n vijftig huurders moet worden opgebracht.
Zeker, dat is een goedkope redenering. Maar corporaties roepen die wel over zichzelf af. Want een goede rechtvaardiging ontbreekt nog steeds. Het recente advies van de commissie-Izeboud is eigenlijk vooral een rechtvaardiging achteraf. Maar als je de feiten van de afgelopen tien jaar echt op een rijtje zou zetten, stuit je in nogal wat gevallen op een verdubbeling van de topsalarissen.

Dat mag gerust een privilege worden genoemd. Temeer daar directeuren deze trend zelf hebben aangejaagd. Natuurlijk, officieel zijn de Raden van Toezicht hiervoor verantwoordelijk. Maar dat zijn vaak niet meer dan goed geballoteerde verzamelingen smaak- en soortgenoten, die vooral uitblinken als klankkast: de geluiden die de directie er instopt, komen er versterkt uit terug. En dus papegaait iedereen dat salarissen marktconform moeten, dat ze niet mogen achterblijven bij wat in de buitenwereld gewoon is.
Over de binnenwereld, de corporatie-organisaties zelf, hoor je echter nooit wat. Wat denken de medewerkers, die jaarlijks een stijging conform de CAO-afspraken incasseren, van deze ontwikkeling? Vinden zij het redelijk dat de ratio tussen de verdiensten aan de onderkant en die aan de top elk jaar ten gunste van de bovenkant verandert?
Wie dat perspectief niet in de overwegingen betrekt zal merken dat de natuurlijke reactie van een professionele organisatie is dat de onverschilligheid toeneemt. Steeds meer verantwoordelijkheid zal aan de top worden gelaten. Zo werkt de neiging om mee te tellen in de buitenwereld binnenskamers despotisme in de hand: directeuren die ver boven de troepen zweven en nauwelijks nog weerwerk krijgen.
Dat is natuurlijk levensgevaarlijk, want zo ligt megalomanie op de loer. Her en der valt dat ook wel waar te nemen. Grootse plannen, miljoenenaankopen, en niemand in de buurt van de Grote Jongens die nog nee zegt.
Dat kan de corporatiesector wel eens duur komen te staan.

Deze column verscheen in augustus 2004 in het Aedes Magazine.

Column GroenLinks Magazine april / mei
Gekozen burgemeester

In de nacht van Van Thijn op 22 maart 2005 stemde ik in de Eerste Kamer tegen het voorstel van D66-minister Thom de Graaf om een rechtstreeks gekozen burgemeester mogelijk te maken. Omdat naast GroenLinks ook PvdA en SP tegen waren, haalde het voorstel het niet. Het betekende het einde van De Graaf als minister van bestuurlijke vernieuwing.
Acht jaar later moet ik bekennen dat onze tegenstem niet bepaald getuigde van visionair denken. Zeker, op zichzelf hadden we goede argumenten. GroenLinks pleitte er al sinds mensenheugenis voor om burgemeestersbenoemingen geheel over te laten aan de gemeenteraad. Laat die beslissen of een burgemeestersreferendum nodig is of niet, maar schrijf dat niet bij wet voor. Onze oppositie werd echter ook ingefluisterd door koudwatervrees. We zaten niet te wachten op populistische en personalistische taferelen (‘politiek is geen idols-achtige beautycontest’). We wilden een door de bestaande politieke orde gecontroleerde democratisering. We durfden niet radicaal te denken; we waren conservatief!
Elke grond daarvoor is nu verdwenen. De nationale staat is in een permanente crisis verzeild geraakt, de geloofwaardigheid krimpt met de dag, de Haagse politiek zal nog decennia in het teken staan van het wegwerken van de staatsschuld, aspiraties ontbreken of worden krachteloos in papieren beleid. De nationale overheid, zo schreef ik onlangs in De Groene Amsterdammer, is van een pitcher een catcher geworden; de ambities zijn verdampt; wat resteert is de rol van afvanger van risico's. De nationale overheid treedt vooral nog in het geweer als er iets fout gaat.
De positieve energie om de problemen van de wereld de baas te worden, ontspruit dus niet meer op het nationale niveau. Daar heersen de boekhouders van het tekort, de managers van de controle. De echte vernieuwingskracht vindt zichzelf terug op het lokale niveau. Wereldwijd spelen burgemeesters daarin een steeds belangrijkere rol, zoals Benjamin Barber in zijn boek If mayors ruled the world op een overtuigende manier laat zien. De nieuwe lokale leiders komen los van klassieke politieke formaties, weten lokale krachten te mobiliseren en slagen erin in een netwerk van metropolen oplossingen voor grote problemen op gang te brengen.
De politieke toekomst is dus aan de stedelijke arena's, aan de klassieke polis, het domein waar de democratie ooit begon. Daar hoort een passende politieke agenda bij om het lokale bestuur radicaal te democratiseren. Te beginnen bij het rechtstreeks kiezen van de burgemeester. Het zou GroenLinks sieren als zij daar een punt van ging maken, al was het maar om in het reine te komen met onze beperkte blik van 2005 (die overigens alleen de Eerste Kamerfractie is aan te wrijven, de toenmalige Tweede Kamerfractie was voor).

Deze column verscheen in het april/mei-nummer van het GroenLinks Magazine

Column Aedes Magazine - april / mei

 

Perverse prikkels
Mijn nichtje (28 jaar) schrok wel even. Na acht jaar wachtlijst kwam ze tot haar verrassing eindelijk in aanmerking voor een aardig woninkje in de Staatsliedenbuurt in Amsterdam. Ze werd rondgeleid in een appartementje van 36 vierkante meter in een monumentaal pand. Alleen die prijs? Ze dacht eerst dat ze het niet goed had verstaan: 680 euro kale huur! Voor een piepklein tweekamerwoninkje?!
Ja, verontschuldigde de medewerker van Ymere zich, we moeten 80 miljoen afdragen aan de rijksoverheid, dus moeten wij de huur wel maximaliseren.
Hoeveel betaalde de vorige huurder dan, vroeg mijn nichtje enigszins bleekjes. Dat wist de corporatiemedewerker niet (of wilde hij wijselijk niet zeggen), maar hij kon wel melden dat dat inderdaad ‘flink veel’ lager was. Maar goed, zei hij: je hebt recht op huurtoeslag. Dat klopte - mijn nichtje werkt in de cultuursector, en met haar salaris komt ze in aanmerking voor de maximale huurtoeslag van ruim 300 euro.
Het valt dus allemaal wel mee? Nou nee, want denkt u even mee. De rijksoverheid haalt 1,75 miljard op bij de woningcorporaties; die halen overal alles uit de kast om de huur van elke vrijkomende woning te maximaliseren; de geschrokken huurders stellen zij gerust door te verwijzen naar de huurtoeslag; de kosten van de huurtoeslag rijzen vervolgens honderden miljoenen de pan uit; de regering zegt geen andere keuze te hebben dan te bezuinigen op de hoogte van de huurtoeslag, en ja….uiteindelijk gaan de laagste inkomens in een paar jaar maandelijks vele tientallen, zo niet honderden euro’s extra aan hun woning betalen. Elke toekomstige inkomensstijging wordt bovendien tenietgedaan door een daarop volgende vermindering van de huurtoeslag. Precies een dynamiek die niemand wil.
Maar het gebeurt wel. Wij zijn wereldkampioen averechts beleid. We kennen de perverse prikkels in de gezondheidszorg waar het systeem - ondanks een kwart eeuw hervormingen - nog steeds uitnodigt om mensen meer in plaats van minder zorg te leveren en dan ook nog eens eerder dure dan goedkope zorg. We kennen de dynamiek in de jeugdzorg waarin het voor instellingen financieel juist voordelig is om jongeren langer onder toezicht te houden in plaats van ze weer los te laten (wat de bedoeling zou moeten zijn). De voorbeelden zijn talloos. Er bestaan vele sluiproutes in onze verzorgingsstaat die goed zijn voor bestaanszekerheden van het dienstdoende (overheids)personeel, maar waarvan de negatieve gevolgen uiteindelijk voor rekening komen van de mensen voor wie het oorspronkelijk allemaal bedoeld was. Dat is geen nieuw verschijnsel; we weten er alles van, niemand wil het. En toch gebeurt het morgen weer.

Deze column is eind april verschenen in Aedes Magazine, nr. 3/2013.

Kies een periode: oktober 2020
september 2020
augustus 2020
juli 2020
juni 2020
mei 2020
april 2020
maart 2020
februari 2020
januari 2020
december 2019
november 2019
oktober 2019
september 2019
augustus 2019
juli 2019
juni 2019
mei 2019
april 2019
maart 2019
februari 2019
januari 2019
december 2018
november 2018
oktober 2018
september 2018
augustus 2018
juli 2018
juni 2018
mei 2018
april 2018
maart 2018
februari 2018
januari 2018
december 2017
november 2017
oktober 2017
september 2017
augustus 2017
juli 2017
juni 2017
mei 2017
april 2017
maart 2017
februari 2017
januari 2017
december 2016
november 2016
oktober 2016
september 2016
augustus 2016
juli 2016
juni 2016
mei 2016
april 2016
maart 2016
februari 2016
januari 2016
december 2015
november 2015
oktober 2015
september 2015
augustus 2015
juli 2015
juni 2015
mei 2015
april 2015
maart 2015
februari 2015
januari 2015
december 2014
november 2014
oktober 2014
september 2014
augustus 2014
juli 2014
juni 2014
mei 2014
april 2014
maart 2014
februari 2014
januari 2014
december 2013
november 2013
oktober 2013
september 2013
augustus 2013
juli 2013
juni 2013
mei 2013
april 2013
maart 2013
februari 2013
januari 2013
december 2012
november 2012
oktober 2012
september 2012
augustus 2012
juli 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
februari 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011
augustus 2011
juli 2011
juni 2011
mei 2011
april 2011
maart 2011
februari 2011
januari 2011
december 2010
november 2010
oktober 2010
september 2010
augustus 2010
juli 2010
juni 2010
mei 2010
april 2010
maart 2010
februari 2010
januari 2010
december 2009
november 2009
oktober 2009
september 2009
augustus 2009
juli 2009
juni 2009
mei 2009
april 2009
maart 2009
februari 2009
januari 2009
december 2008
november 2008
oktober 2008
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
maart 2006
februari 2006
januari 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004