JOS VAN DER LANS - WEBLOG / TWITTER

Via twitter (@josvanderlans, sinds oktober 2010) en onderstaand weblog (sinds augustus 2004) kunt u op hoogte blijven van artikelen en columns die ik schrijf, van gebeurtenissen waar ik bij ben geweest, van observaties die ik doe, van meningen die in mij opwellen, of van andere persoonlijke wetenswaardig-heden.

Het kan van alles wat zijn en het is ook sterk afhankelijk van hoe druk ik het heb.



.

Reacties worden enorm op prijs gesteld. Stuur een email naar: info©josvdlans.nl

weblog - december 2006
Ga snel op bezoek bij:


www.eropaf.org

CDA-GroenLinks-wethoudersmanifest: nog steeds actueel

canon voor modern sociaal werk

Koning Burger

EK: laatste loodjes wegen niet zwaar

Toevallig waren het wel twee wetsontwerpen uit mijn portefeuilles: de PKB ruimte voor de rivier (verkeer & waterstaat) en de archeologische monumentenwet (cultuur). Terwijl mijn collega’s het er van namen, moest ik dus nog zo’n zes uur aan de bak. Heel intensief was dat niet, want ik heb mijn inbreng beperkt tot slechts heel summiere opmerkingen en een paar interrupties. Uiteindelijk werden beide wetsvoorstellen met algemene stemmen aanvaard. Dat was vooral tot teleurstelling van de inwoners van de Gelderse gemeente Heerde, die door de aanname van de PKB Ruimte voor de rivier nu een soort spookrivier op hun grondgebied moeten accepteren. Dat wil zeggen een riviertak die alleen bij extreme hoogwaterstand gebruikt zal worden en die normaal gesproken inclusief dijken er maar een beetje voor niks bij zal liggen. Daarvoor moet wel een mooi landschap op de schop, en hebben zeker zo’n honderd huishoudens er last van. Daar is stevig tegen geprotesteerd, maar verder dan de minister oproepen om er nog eens goed naar te kijken en er bij herinrichting toch iets moois van te maken durfde de Kamer niet te gaan. Met de aanname van deze PKB wordt er de komende tien jaar voor 2,2 miljard aan de rivierendelta verspijkerd, dat is een majeur project dat met een redelijke grote mate van zorgvuldigheid door Rijkswaterstaat van de grond is gekomen. Dat is voor dit oude ingenieursbolwerk wel een prestatie te noemen, hoezeer de mensen uit Heerde het daar mee oneens zullen zijn.

Procedureren

Het personeel van de Eerste kamer maakt elk jaar een boekje waarin alle kamerleden de beste wensen voor het personeel uitsreken. dat levert grappige, aardige wensen op. Ik kan het natuurlijk niet laten om met een licht cynische ondertoon van wal te steken. Dit is mijn tekst.

Ik zit sinds 1999 in de Eerste Kamer. Zeg maar: sinds de vorige eeuw, want zo voelt het inmiddels wel een beetje. Het komt nog maar zelden voor dat ik voor verrassingen komt te staan. Ik ken de procedures, of nog beter: de procedurele trucjes, waarmee de voortgang der wetten de snelheid aanneemt die bij de Eerste Kamer hoort. Vooral als de regering haast heeft, is dat een bijzonder spel. Waarbij je er overigens niet aan moet denken, dat je eigen partij deel uit zou maken van de regering, want dan zijn die procedures natuurlijk hoogst irritant.
Maar goed, wie zulke dingen opschrijft moet de gruwelijke waarheid onder ogen durven zien: dan heb je je langste tijd als Eerste Kamerlid gehad. Ik verbaas me er altijd over dat vele collega’s niet op een zelfde wijze het licht zien en eindeloos maar door blijven procedureren in de Kamer.
Ik weet ook wel hoe dat komt: het is er namelijk best gezellig. De hele week is het overal in Nederland druk, druk, druk en regeren de afspraken de agenda’s, en dan is het een welkome afwisseling als je op zo’n dinsdag in het Eerste Kamergebouw even tot rust kan komen. Even procedureren. Commissietje hier, vergaderinkje daar, een knipselkrantje doornemen, babbeltje links, keuveltje rechts, kopje koffie, even de minister goedendag zetten of een staatssecretaris op de schouder kloppen. Waar vind je dat nog?
De eerste Kamer is in de globaliserende hectiek van de wereld een nationale oase van politieke rust. Of zoals wij senatoren het liever aanduiden: chambre de réflexion. Af en toe worden we even opgeschikt omdat de buitenwereld een bovenmatig belang stelt in een onderwerp en de journalisten ons politieke dinsdagpension overvallen. Dan hijgen we een paar dagen mee en kijken we elkaar koortsachtig aan, maar de opluchting is voelbaar als de consternatie over is en we ons weer kunnen overleveren aan het gewone procedureren. Kopje koffie, babbeltje, vergaderinkje, schouderklopje.
Wat wij, senatoren, niet weten of althans niet goed beseffen is dat wij dit alleen kunnen doen om dat wij ons omringd weten door personeel dat van hogerhand de instructie heeft gekregen om ons zo aangenaam mogelijk te laten procedureren. Hun opdracht is om ons geen strobreed in de weg te leggen, zodat er geen gekke dingen kunnen gebeuren, want op narrige senatoren zit niemand te wachten.
Nu ik dit zo opschrijf weet ik dat ik deze paradijselijkheid vanaf juni volgend jaar echt ga missen. Die negentiende eeuwse rust, die genoeglijkheid die je bijna doet vergeten dat je een politicus bent, de dienstbaarheid van griffieren, bodes, CIP'ers, van Ton, Henk, Marjo, Giel, Eliane, Bas, Kim en al die andere mensen die gespecialiseerd zijn in de senaatsverzorging. Ik wens ze een meer dan goede kerst toe, maar de nieuwjaarswensen houd ik – een beetje egoïstisch, ik geef het toe - dit jaar voor mezelf. Ik zal ze namelijk hard nodig hebben. Ik ga het erg moeilijk krijgen op dinsdag. Druk ook. Superdruk. In mij groeit nu al de heimwee naar het procedureren. Kopje koffie, commissietje, vergaderinkje…is er ook een extroductiecursus voor senatoren?
Canon van Socaal Werk - versie 1.1

Sinds de publicatie van de Canon van Nederland (zie: www.entoen.nu) is het een gezelschapsspel geworden om deelcanons samen te stellen over specifieke onderwerpen. Wat zou de Canon van de Nederlandse politiek zijn? Of van de Nederlandse dans? Of van de arbeidersbeweging? Wat dat betreft is de intentie van het Nationale Canonproject om de belangstelling voor de vaderlandse geschiedenis een nieuw leven in te blazen al meer dan geslaagd te noemen.
Ook ik kon het niet nalaten. Ik vroeg vrienden en bekenden wat hun top tien zou zijn van een sociale canon en al gauw liep ik met een lijst van zo’n 25 topics rond, van de weeshuizen en de armenzorg uit de Gouden Eeuw tot aan de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Iedereen vond het zo’n leuk project dat het zonde zou zijn om het resultaat niet aan het papier toe te vertrouwen. Zo ontstond het idee van een top tien, want Nederland is nu eenmaal in ban van lijstjes.
Maar daarmee riep ik de problemen over me af. Want hoe te selecteren? Hoe breed moest het worden opgevat? Wanneer was het begin? Na enig nadenken kwam ik tot de volgende afbakening: om niet alle kanten van de sociale geschiedenis uit te waaieren beperkte ik mij tot het moderne professionele sociaal werk dat vanaf de tweede helft van de negentiende eeuw tot ontwikkeling komt. Dat had ook een praktische reden: van die geschiedenis weet ik het nodige af.
Ik ben vervolgens op zoek gegaan naar symbolen, personen en gebeurtenissen die sporen hebben nagelaten in de geschiedenis die tot op de dag van vandaag relevant zijn. Je zou kunnen zeggen dat de tien ingrediënten van deze Canon nog steeds onder ons zijn, ze leven voort. Zoals bijvoorbeeld TSS, een tijdschrift dat zich erfgenaam mag noemen van een meer dan honderdjarige geschiedenis.
Vorige week werd de eerste versie van de Canon voor Modern Sociaal Werk gepresenteerd in datzelfde TSS. Maar inmiddels is er ook een veel leukere digitale versie op deze site te vinden. Die versie heeft niet de pretentie af of volledig te zijn. Net als de echte Canon van Nederland is het vooral een uitnodiging om hem te verbeteren en aan te vullen. Vandaar de toevoeging: versie 1.1. Een update is onvermijdelijk, al was het maar omdat de geschiedenis doordendert en haar eigen verleden voortdurend in een ander daglicht stelt. Daarom is iedereen uitgenodigd om deze versie van commentaar, aanvullingen en verbeteringen te voorzien. Mail deze naar: vdlans@xs4all.nl.
Klik hier of op het plaatje hieronder om een kijkje te nemen.

Afscheid Farah Karimi

Vandaag nam GroenLinks in het gebouw van de Tweede Kamer afscheid van Farah Karimi (links op de bovenste foto in roze jasje) als Tweede Kamerlid. Farah heeft zich niet voor een derde termijn kandidaat gesteld en gaat de komende maanden op missie in Afhanistan. Farah is een geweldige vrouw, met een indrukwekkende geschiedenis, gevlucht uit Iran, via Duitsland in Nederland gekomen en parlementarier geworden. Maar ze is de meest echt, vurige Europiaan die ik ken. Europa is in haar ogen een anti-oorlog-project, een missie tot vreedzame verbetering van de wereld. Niemand kan het beter zeggen dan Farah. GroenLinks zal haar missen, maar voor de goede zaak is ze nog lang niet verloren.

Buitenhof: GroenLinks zet zich te snel buitenspel
De jongen die op de tribune bij Buitenhof achter me zat had zich al in oktober opgegeven en was nu eindelijk aan de beurt. En morgen ging hij zich voor volgend jaar opgeven. Er is een wachtlijst van zes tot acht weken, liet het echtpaar naast hem weten, want er is maar weinig ruimte. Niet alleen dat, maar je ziet eigenlijk ook weinig, want voortdurend rijden er camera’s door je beeld, allemaal ter bediening van de mensen in de huiskamer. Voor Buitenhof kun je dus maar het beste thuisblijven, maar daar was de Buitenhof-fanclub het in het geheel niet mee eens.

Ik was er vandaag om enige kritische opmerkingen te maken over de snelheid waarmee GroenLinks is afgehaakt bij komende formatiebesprekingen. Deze week heeft Femke Halsema namens GroenLinks laten weten ‘nu’ niet mee te willen doen, en dat komt er de facto op neer dat ze daarmee buitenspel staat, want er hangt nu nog maart een optie boven de markt en dat is een CDA-PvdA-CU-kabinet. Dat zal er nu dus wel komen.
Er zijn overigens wel een paar goede argumenten voor dit besluit. Het is inderdaad een vreemde figuur dat er drie partijen (PvdA, CDA, GL) in een regering zouden gaan zitten die alledrie verloren hebben, dat is – voor zover ik weet - niet eerder vertoond in de parlementaire geschiedenis. Daarnaast heeft GroenLinks altijd als eerste optie gehad dat ze over links wil regeren (dus met de SP) en dat is niet aan de orde. En tenslotte is enige vrees voor een met D66-vergelijkbare echec op zijn plaats.
Daar staat tegenover dat het in de politiek toch ook gaat om het resultaat. Een coalitie CDA-PvdA-GL vertegenwoordigt nog altijd meer kiezers dan de coalitie die nu in de maak is. Dat is ook democratie! Bovendien: waarom zou GroenLinks deze nieuwe ronde in het formatiespel niet openen met een interessant bod, namelijk dat GroenLinks wil overwegen om tot een regering toe te treden als aan twee scherpe voorwaarden wordt voldaan. En dat is:
1. Er moet een trendbreuk tot stand komen in het milieubeleid, het nieuwe kabinet moet kiezen voor een zeer substantiële duurzaamheidagenda met betrekking tot duurzame energie, vergroening van de belasting, beprijzing van de mobiliteit, uitstoot van smerige lucht, het milieuvriendelijk bouwen en het stimuleren van natuurontwikkeling. Me dunkt: er is veel werk aan de winkel, zeker nadat de kabinetten Balkenende het vier jaar hebben laten sloffen.
2. GroenLinks moet een overtuigende rol spelen in de personele uitvoering van deze agenda door een minister van milieu en duurzame energie te leveren.
Dat zijn voorwaarden die de groene ziel van GroenLinks raken en dus best als bod in het formatiespel gedaan mogen worden. Dat wil helemaal niet zeggen dat GroenLinks daarmee in de regering zit, maar wel dat het ergens om gaat en dat anderen partijen er zich toe zullen moeten verhouden. Dat is veel interessanter dan de optie waar nu kennelijk voor gekozen is om te passen, met de (ijdele?) hoop later nog eens aan zet te komen. Ik vrees echter dat er geen later is.
Enfin, dat heb ik in een kort vraaggesprek proberen duidelijk te maken. Dat levert meteen een hele reeks positieve (en een enkele negatieve) mailtjes op, bleek toen ik thuiskwam. Er kijken op zo’n zondagochtend veel meer mensen dan je denkt. Ik zelf kijk bijvoorbeeld bijna nooit., maar de politieke goegemeente gaat er eens goed voor zitten.
Meer informatie Buitenhof

De foto is van Ralf van Kouwen, webredacteur van Buitenhof. Rechts: Buitenhof-columnist Roland Plasterk.

Nawoord: een en ander is in de media niet onopgemerkt gebleven, zie bijvoorbeeld de site van Elsevier en let ook eens op de treurige discussies die daar dan op volgen.
CDA-GroenLinks-pamflet uit 2001 nog steeds actueel

Opmerkelijk was dat ik in de voorbereiding plots werd herinnerd aan het manifest ‘Een nieuwe lente’ dat ik samen met Thijs Jansen (medewerker van het Wetenschappelijk Instituut van het CDA) in 2001 namens zes GroenLinks en zes CDA-wethouders heb geschreven. Ik las het nog eens en moest – een beetje tot mijn verrassing – concluderen dat het manifest alleen maar aan actualiteit heeft gewonnen. Je zou het zo opnieuw kunnen uitbrengen. Er staat een vlijmscherpe analyse in van de economisering van het denken, van de opkomende bureaucratie in de publieke sector, het vergallen van het werkplezier van professionals, en het doet een klemmend beroep om daar een einde aan te maken en het vertrouwen in de publieke sector en de professionals daarbinnen te herstellen.
Ik denk dat ik de paar exemplaren die ik heb opnieuw ga verspreiden in kringen van het CDA, misschien dat het wat christendemocraten uit een winterslaap haalt waardoor ze door de kilte van de kabinetten-Balkenende in zijn gesust. In dit manifest is een ziel van het CDA te herkennen die er ook is en die de komende machtswisseling zou moeten gebruiken om zich te roeren. Uit deze ziel moet het andere verhaal komen dat het nieuwe kabinet moet gaan vertellen: het verhaal dat gericht is op herstel van vertrouwen in de publieke sector. Kortom: lees dit manifest dat sinds jaar en dag een sluimerend bestaan op deze site lijdt.
Klik hier voor verkorte versie en hier voor de integrale tekst.

NIEUW: Van stadsvernieuwing naar wijkkracht

Ties Hilgers is de directeur van het Muiderslot, dat prachtige eeuwenoude kasteel bij Muiden dat trots over het IJsselmeer uitkijkt. Vandaag werd er in haar kasteel ter gelegenheid van haar vertrek als vice-voorzitter van de Raad van Commissarissen van de Rotterdamse corporatie Com-wonen een symposium georganiseerd dat ‘wijkkracht’ als thema had. Wijkkracht is niet alleen het motto van Com-wonen, het is eigenlijk een levensmotto van Ties Hilgers die ooit in de oude stadsvernieuwingstijd in Rotterdam begonnen is als opbouwwerker en ondersteuner van bewoners. In 1990, toen ze zelf al in Utrecht werkte, is ze eerst lid geworden van een stichtingsbestuur van een Rotterdamse corporatie, later werd ze er commissaris, en na een paar fusies en zestien jaar later was ze vice- voorzitter van de Raad van Commissarissen van Com-wonen, een stevige corporatie met zo’n 30.000 woningen in de regio Rotterdam.

Ik was gevraagd om ter gelegenheid van haar afscheid een boekje te maken over de lessen die getrokken zouden kunnen worden uit de oude stadsvernieuwing voor de nieuwe herstructureringsopgaven. Daarvoor heb ik zes top Com-woners geïnterviewd en daarvan in een leuk boekje verslag gedaan. Dat boekje werd vanmiddag aan Ties Hilgers overhandigd, nadat we met zo’n veertig aanwezigen in de Ridderzaal van het Muiderslot ons eerst over het concept wijkkracht hadden gebogen. Met lezingen van de stedenbouwkundige Adriaan Geuze, Martine Glaser (directeur van de Leidse corporatie Ons Doel, een van de leukste (en kleinste) corporaties van het land), en de altijd uitdagende Rene Scherpenisse (directeur van de Stuurgroep Experimenten Volkshuisvesting) en Martien de Lange (tot voor kort directeur dienst Stedenbouw en Volkshuisvesting van de gemeente Rotterdam) was dat een leerzaam middagje.
Het boek is gratis verkrijgbaar bij Com-wonen, zie de de boekenpagina op deze site.

Stadhuislezing: offensief besturen

Het is natuurlijk een hele eer om in Amsterdam een stadhuislezing te mogen verzorgen. En dat er dan rondom de klok van drie uur toch zeker honderdvijfentwintig ambtenaren achter hun bureau vandaan komen om te luisteren stemt al helemaal tot tevredenheid. Het onderwerp was ‘offensief besturen’en mijn verhaal ging over ‘Koning Burger vraagt om weerwerk’, dat is grofweg het verhaal van mijn boek en dan met name het een na laatste hoofdstuk. Daarin leg ik de basisformule van het boek uit: ‘opmars van burgers naar publieke domein + aftocht van professionals en hun instiututies ui dat publieke domein = zelfbedieningszaak Nederland.’. Daaruit volgt vanzelf de constatering dat ‘de publieke sfeer herontwikkeld’ (reinvented) moet worden, waarvoor ik mijn toehoorder altijd tien ontwerpprincipes kan meegeven.
Ik heb dat verhaal het afgelopen jaar met steeds kleine toespitsingen en verbijzonderingen op verschillende plaatsen verteld en ook in Amsterdam vond ik vandaag een aandachtig gehoor, omdat het heel nauw aansluit bij de notie van ‘offensief besturen’die het stadsbestuur aan het ontwikkelen is.De discussie met wethouder en partijgenoot Marijke Vos (foto) was ook leuk, hoewel het nog wel even zal duren voordat iedereen in de gaten heeft wat de keuze voor een andere offensieve bestuursstijl echt betekent. Maar goed, als het maar de goede kant opgaat. Klik hier voor de presentatie.

Sinterklaascadeau voor hurend Nederland
Grote opluchting onder huurdersorganisaties over het besluit van de Eerste Kamer gisteren om de huurvoorstellen van het kabinet-Balkenende controversieel te verklaren. Hieronder het bericht op de site van de Woonbond:
De Eerste Kamer heeft de nieuwe huurwetgeving controversieel verklaard. Daarbij gaat het om twee wetsvoorstellen: de modernisering van het huurbeleid en de betaalbaarheidsheffing huurwoningen. Alleen de VVD was tegen. De Woonbond is blij met deze uitspraak. De huurliberalisatie is van de baan. Verhuurders hoeven geen huurheffing te gaan betalen en worden dus ook niet gedwongen de huren fors op te trekken. En dus zijn structurele huurverhogingen boven inflatie niet meer aan de orde.
Woonbonddirecteur Mária van Veen spreekt van een mooi Sinterklaascadeau voor de huurders, maar wijst erop dat de buit nog niet binnen is. "We zijn enorm trots op dit resultaat, maar het is van belang dat er een nieuw kabinet komt dat zich uitspreekt voor een inflatievolgend huurbeleid en dat de bezuinigingen op de huurtoeslag terugdraait."
Eerste Kamerlid Margriet Meindertsma (PvdA) wijst erop dat het huurbeleid een belangrijk punt was bij de verkiezingen. "Goedkeuring van deze voorstellen door de Eerste Kamer kan op dit moment geen duurzame wetgeving opleveren, omdat er een andere regering komt." Daarnaast heeft voor Meindertsma meegewogen dat de wetsvoorstellen van slechte kwaliteit zijn en ongelofelijk ingewikkeld.
De Woonbond is vanzelfsprekend uitermate tevreden met de beslissing van de Eerste Kamer. Hij heeft zich er de afgelopen maanden met de huurdersorganisaties in het land en de steun van tal van andere maatschappelijke organisaties onophoudelijk voor ingezet.
PvdA-Tweede Kamerlid Staf Depla is eveneens blij met de controversieelverklaring door de Eerste Kamer: "We krijgen de kans om bij de onderhandelingen voor een nieuw kabinet onze belofte aan de kiezers waar te maken om deze wet definitief van tafel te krijgen."

Zie ook: www.woonbond.nl
Eerste Kamer zet een streep door plannen-Dekker

De VVD sputtelde vandaag nog even tegen, maar er was geen houden aan. De plannen tot huurliberasitatie van (ex)mininster Dekker werden vandaag door de Eerste Kamer controversieel verklaard. Dat betekent in normaal Nederlands, dat het aan een volgend kabinet is om er al dan niet mee verder te gaan. En aangezien de meest genoemde coalitiepartners van het CDA (PvdA, SP, CU) categorisch nee hebben gezegd tegen deze plannen, mogen we inmiddels concluderen dat ze daarmee van de baan zijn.
Ik moet zeggen dat deze afloop mij bijzonder veel deugd doet. Het waren echt hele slechte plannen. Dekker zal als krachteloze minister de geschiedenisboeken in gaan. Het spel over een goed volkshuisvestingsbeleid begint weer helemaal opnieuw. De Grote Beweging van Aedes is op niets uitgelopen. Het is tijd voor een goed plan, nu maar hopen dat een nieuw kabinet daar de denkkracht voor kan opbrengen.

AANKONDIGING

Niet te missen, de stadhuislezing op 7 december

Jos van der Lans, Eerste Kamerlid voor Groen Links, zal op donderdag 7 december de vierde stadhuislezing geven. Van der Lans deinst niet terug voor onorthodoxe uitspraken, zoals over de kloof tussen bestuurders en burgers: ‘hoe kleiner de kloof, hoe groter het ongenoegen’. Volgens de senator is in Nederland dringend behoefte aan publieke leiders.

Marijke Vos over ‘offensief besturen’
De thematiek die Van der Lans aansnijdt is dezelfde als waarop het veranderingsprogramma ‘Beter presteren voor Amsterdam’ is gebaseerd. Bestuurders en ambtenaren moeten de deur uit, naar de problemen toe, erop af. In vervolg op de lezing van Van der Lans, zal wethouder Marijke Vos vertellen hoe zij ‘offensief bestuurt’ en wat dat betekent voor de medewerkers. Welke verwachtingen heeft zij van ons?

Datum: donderdag 7 december
Tijdstip: 14.45 uur - 17.00 uur
Locatie: Stadhuis, Boekmanzaal
Aanmelden: stadhuislezingen@bda.amste rdam.nl
ZORGEN VOOR KLEINE OVERWINNINGEN

Soms schrijf je een boekje in opdracht en hoor je daar nooit meer wat van. Zoals bijvoorbeeld Kleine geschiedenis van de stadsregio Amsterdam, dat ik voor de ROA schreef en dat in juni uitkwam. Nadat ik de tekst had ingeleverd en eindeloos veel tijd heb besteed om de vormgeving nog ergens op te laten lijken, heb ik er niks meer van gehoord. Geen idee of er in ROA-verband nog wat mee gedaan is, geen idee of het nog een functie heeft gehad. Niks. Dat is een beetje frustrerend, vooral ook als het – zoals in dit geval – echt een leuk boekje is geworden dat dan in het Grote Niets verdwijnt.
Maar dat het ook anders kan bewees vandaag de Brabantse instelling Prisma, die zorg verleent aan een kleine vierduizend mensen met verstandelijke beperkingen. In juni publiceerde Prisma het door mij geschreven boekje Het boekje beschrijft een reis door verschillende Prisma-instellingen waarin gewerkt wordt met mensen die en een verstandelijke beperking kennen en daarbovenop nog eens lijden aan gedragsproblemen of psychiatrische stoornissen. De bedoeling van het boekje was om een nieuwe fase in te gaan in de zorgbehandeling van deze problemen. Het boekje wilde een startschot vormen voor een betere aanpak en nieuwe toekomstambities.
Vandaag vond in de Oosterhoutse schouwburg De Dussel een conferentie plaats waarin alle mensen die bij Prisma met deze moeilijke groep werken deelgenoot werden gemaakt van deze nieuwe ambities, en vervolgens inzicht werd gegeven hoe de instelling nu verder wil gaan en wat daarbij van hen verwacht wordt. Mijn boekje was de start van dit proces, deze studiedag was het vervolg, en aan mij was gevraagd de dag als dagvoorzitter te leiden.
Dat was echt erg leuk. De studiedag vond in twee rondes plaats. ’s Ochtends de mensen die echt met deze moeilijke groep werken, ’s middags hetzelfde programma voor mensen die er regelmatig mee te maken hebben. Bij elkaar ruim 250 mensen, die meediscussieerden, actief deelnamen aan workshops, betrokkenheid toonden, en er een leuke dag van wilden maken. Dat lukte heel goed. Ik denk dat Prisma daarmee in haar geschiedenis en in haar werkzaamheden een moment heeft gecreëerd, waarvan later zal worden gezegd: ‘Toen hebben we het begin gemaakt van een nieuwe stap.’ En dan is het leuk om als schrijver daar een bijdrage aan geleverd te hebben.

Meer informatie over het boekje Zorgen voor kleine overwinningen vind je hier. Voor meer informatie over Prisma, zie www.prismanet.nl/.
Kies een periode: mei 2020
april 2020
maart 2020
februari 2020
januari 2020
december 2019
november 2019
oktober 2019
september 2019
augustus 2019
juli 2019
juni 2019
mei 2019
april 2019
maart 2019
februari 2019
januari 2019
december 2018
november 2018
oktober 2018
september 2018
augustus 2018
juli 2018
juni 2018
mei 2018
april 2018
maart 2018
februari 2018
januari 2018
december 2017
november 2017
oktober 2017
september 2017
augustus 2017
juli 2017
juni 2017
mei 2017
april 2017
maart 2017
februari 2017
januari 2017
december 2016
november 2016
oktober 2016
september 2016
augustus 2016
juli 2016
juni 2016
mei 2016
april 2016
maart 2016
februari 2016
januari 2016
december 2015
november 2015
oktober 2015
september 2015
augustus 2015
juli 2015
juni 2015
mei 2015
april 2015
maart 2015
februari 2015
januari 2015
december 2014
november 2014
oktober 2014
september 2014
augustus 2014
juli 2014
juni 2014
mei 2014
april 2014
maart 2014
februari 2014
januari 2014
december 2013
november 2013
oktober 2013
september 2013
augustus 2013
juli 2013
juni 2013
mei 2013
april 2013
maart 2013
februari 2013
januari 2013
december 2012
november 2012
oktober 2012
september 2012
augustus 2012
juli 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
februari 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011
augustus 2011
juli 2011
juni 2011
mei 2011
april 2011
maart 2011
februari 2011
januari 2011
december 2010
november 2010
oktober 2010
september 2010
augustus 2010
juli 2010
juni 2010
mei 2010
april 2010
maart 2010
februari 2010
januari 2010
december 2009
november 2009
oktober 2009
september 2009
augustus 2009
juli 2009
juni 2009
mei 2009
april 2009
maart 2009
februari 2009
januari 2009
december 2008
november 2008
oktober 2008
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
maart 2006
februari 2006
januari 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004