JOS VAN DER LANS - WEBLOG / TWITTER

Via twitter (@josvanderlans, sinds oktober 2010) en onderstaand weblog (sinds augustus 2004) kunt u op hoogte blijven van artikelen en columns die ik schrijf, van gebeurtenissen waar ik bij ben geweest, van observaties die ik doe, van meningen die in mij opwellen, of van andere persoonlijke wetenswaardig-heden.

Het kan van alles wat zijn en het is ook sterk afhankelijk van hoe druk ik het heb.



.

Reacties worden enorm op prijs gesteld. Stuur een email naar: info©josvdlans.nl

weblog - maart 2009
Woensdag in STAND.CAFÉ

Voor wie wil luisteren: woensdag 18 maart ben ik tussen 18.30 en 19.00 uur stamgast in het dagelijkse praat-discussie programma Stand-punt-café van de NCRV op Radio 1. Geen idee waar het over gaat, misschien komt de regering wel met een nieuw regeerakkoord (ik hoop het: leuk onderwerp, beter dan de vorige maand toen het over het vliegtuig ging van Turkish Airlines. Wie de onderwerpen wil weten kan daar in de loop van woensdag achterkomen via: http://standcafe.ncrv.nl/
De twee onderwerpen waren (1) kinderbijslagfraude van Turken en Marokkanen die hun kinderen in hun thuislanden onderwijs laten volgen en (2) Shell stopt investeringen in de windenergie. Niet echt mijn onderwerpen, maar je stamgast bent moet je gewoon meepraten. Uitzending gemist? Luister hier.

Danssubsidies


Begin maart bracht het Nederlands Fonds voor Podiumkunsten zijn advies naar buiten voor de toekenning van subsidie voor ‘tweejarige projectondersteuning’. Met die losse vorm van subsidiëring wil het Fonds het aanbod dynamiseren. Dus niet alleen vierjaarlijkse subsidies aan gezelschappen (die ronde werd eind 2008 afgesloten), maar ook aan projecten, waardoor kunstenaars een nieuwe stap kunnen zetten in hun artistieke carrière. In totaal is daarvoor acht miljoen euro beschikbaar, waarvan een kleine 1,4 miljoen is gereserveerd voor ‘dansprojecten’.
Het Fonds heeft daarvoor zestien dansaanvragen ontvangen, die bij elkaar zo’n vijf miljoen euro willen verspijkeren. Veel aanvragers moesten daardoor door de zevenkoppige danscommissie worden teleurgesteld: het beschikbare budget was immers iets meer dan een kwart van waarom werd gevraagd. Een lastige opgave. Hoe beargumenteert zo’n commissie dat?
In ieder geval heeft ze daarvoor een 43-pagina’s tellende rapport afgescheiden. Dat ‘juryoordeel’ wees mij nog eens nadrukkelijk met de neus op de feiten: ik ben een buitenstaander, ik ken geen enkel gezelschap, winnaars noch verliezers.. Maar ja, daardoor kan ik natuurlijk wel geheel onbevooroordeeld de vraag beantwoorden wat ik van dit rapport zou leren als ik bij wijze van spreken als dansgezelschap over twee jaar wil meedingen.
Waar moet je dan op letten?

Het leek mij verstandig eerst te lezen waarom maar liefst veertien aanvragen als ‘kwalitatief onvoldoende’ worden gekarakteriseerd. Het sleutelwerkwoord daarvoor is ‘ontberen’. De commissie constateert met vaste regelmaat dat het aanvragen ontbeert aan ‘voldoende samenhang’ (komt heel vaak voor), ‘onderscheidend vermogen’ of ‘artistieke overtuigingskracht’. Als je de afgewezen aanvragen achter elkaar leest, ontdek je echter een soort redeneerlogica. De aanvraag die zijn uiterste best doet om aan te geven dat er een heel andere stap wordt gezet of dat er ‘iets geheel nieuws’ wordt toegevoegd aan ‘het dansaanbod’, loopt een goede kans de kous op de kop te krijgen met het argument dat het gezelschap ‘te weinig continuïteit’ aan de dag ligt of niet garant staat voor ‘constante kwaliteit’.
Zo worden er voortdurend valkuilen gegraven. Het gezelschap dat verder wil op een reeds uitgezette programmeringslijn, moet niet verbaasd staan als ‘te weinig vernieuwend’ te worden weggezet. De groep dansers die te kennen geeft nog een zoektocht te willen ondernemen naar precieze vorm en presentatie, moet er op rekenen dat hun aanpak als ‘weinig voldragen’ of ‘te weinig uitgewerkt’ wordt beoordeeld. Wie het over de boeg gooit van hoge productie en veel initiatieven krijgt nogal eens te horen dat ‘het ontbeert aan voldoende samenhang’. En wie een ambitieuze revolutie predikt, of ‘taboes doorbreekt’ wordt met ‘een gebrek aan artistieke overtuigingskracht’ of als ‘te weinig verdiepend’ de les gelezen.
Is er dan niks positiefs? Jazeker, een paar afgewezen aanvragers mogen zich vastklampen aan een schaars woord van waardering. Alvorens de valkuil te openen zegt de commissie dan dat ze een gezelschap ‘sympathiek’ vinden, of dat ze waardering hebben voor de ‘artistieke bevlogenheid’. Het is verhullend taalgebruik voor de mededeling dat je niet helemaal fout bezig bent. Hou vol!!!

Het behoeft geen verbazing dat wat men de afgewezen aanvragen voor de voeten werpt bij de toegewezen aanvragen juist uitstekend op orde is. Dan is de aanvrager erin geslaagd ‘verbindingen te leggen met andere kunstwerelden’, ‘een interdisciplinaire werkwijze te integreren in voorstellingen’, ‘een goede balans te vinden tussen oud en nieuw werk’, ‘een duidelijke inhoudelijke samenhang’ tot stand te brengen. Wat bij afgewezenen ‘ontbeert’, bloeit bij de prijswinnaar welig.
Maar er is ook nog iets aardser aan de gelukkigen, zo lees ik uit de beoordeling. Het zijn geen vreemden voor de commissie: ze beschikken over een breed (internationaal) netwerk, hebben zich al bewezen, hebben succesvolle voorstellingen achter de rug, vallen in de smaak bij het publiek, zijn al eerder gesubsidieerd of waren in een vorige subsidieronde wel goed bevonden maar net buiten de prijzen gevallen. Tja…

Natuurlijk weten commissieleden (allemaal gepokt en gemazeld in de danswereld) meer dan ze aan het papier kunnen toevertrouwen, en natuurlijk zijn ze deskundig en verstandig en weten ze waar ze over oordelen. Maar het schriftelijk verslag van deze subsidieronde kan toch niet het vermoeden wegnemen dat er meer speelt dan al die mooie woorden en objectieve kwaliteitsoverwegingen kunnen aangeven. Wie in de toekomst als winnaar uit dit soort prijsvragen te voorschijn wil komen, doet dus er eerder verstandig aan om kennis te nemen van deze informele beoordelingswetten dan van al die mooie criteria en objectieve kwaliteitsoordelen.
Alleen: hoe kom je daar achter? Het helpt in ieder geval als je je in de Randstad vestigt, want daar komen alle prijswinnaars (vier keer Amsterdam, een keer Den Haag) vandaan. Alles wat daarbuiten gezeteld is kon de kwaliteitstoets niet doorstaan.
Dat mag je gerust veelzeggend noemen.

Lees hier het advies van de NFPK-danscommissie.

Deze column verschijnt in DANS Magazine, nr. 2/2009, april 2009.
Zevende druk van 'Ontregelen'

De verkoop van 'Ontregelen' blijft gestaag doorgaan. Het feit dat ik mijn publieke optredens op een laag pitje heb gezet (zie mededeling onder de knop 'contact') doet daar - gelukkig maar - niets aan af. Deze week is de zevende druk van de pers gerold, wat toch waarlijk een fors aantal is. Volgende maand is het boek precies een jaar verkrijgbaar, wie weet komt er dan weer een druk bij.

Voor mensen die met elkaar iets willen organiseren: het is mogelijk om via de uitgeverij meerdere exemplaren voor teams, stafoverleggen, heidagen of kerstpaketten te bestellen. Meld je daarvoor even bij Riet van Bentum van uitgeverij Augustus: riet.van.bentum@augustus.nl.




+



Operatie 1012

Menig GroenLinkser in Amsterdam begint wat schaapachtig te lachen als de Operatie 1012 ter sprake komt. Dat is het project waarin het centrale stadsbestuur en het bestuur van het stadsdeel Centrum (aan beide neemt GroenLinks deel) schoonmaak houden in de Wallen, oftewel postcodegebied 1012. Het argument daarvoor is dat er sprake is van een totaal uit de hand gelopen criminele infrastructuur, in stand gehouden door een grote concentratie malafide voorzieningen als coffeeshops, bordelen, smarthops, gokhallen, seksinrichtingen, souvenirwinkels, geldwisselkantoren, café’s en andere horecavoorzieningen, waarin allerlei criminele organisaties vrij spel hebben voor vrouwenhandel, witwaspratijken en drugsdeals.
Geweldig plan, lijkt mij. Waar een beetje GroenLinkser mee voor de dag kan komen. Maar nee hoor, nogal wat GroenLinksers vinden het maar niks. Het schoonvegen van de Wallen zien ze als een vorm van preutse moraalridderij, als uiting van bijna Balkenendiaanse vertrutting. Amsterdam moet een wilde stad blijven, zeggen ze. Dat zit nu eenmaal in het karakter van de stad, en die moet je dus niet gaan aanharken. En bovendien, zo voegen ze er aan toe, het terugdringen van bijvoorbeeld raamprostitutie is juist gevaarlijk want dan gebeurt het illegaal en dat is nog erger voor die vrouwen.
Leve de vrijblijvendheid. Nog even afgezien van de wel heel bijzondere waardering van de zuipschuiterige gezelligheid waarmee grote colonnes brallende Britten dit gebied dagelijks bezetten, ontbreekt in deze redeneertrant elk elementair gevoel van politieke verantwoordelijkheid. De meest dubieuze vastgoedpraktijken, de dagelijkse exploitatie van vrouwenvlees, de mensonterende vrouwenhandel kan je toch niet rechtvaardigen met een verwijzing naar het wat wilde, zo niet anarchistische karakter van Amsterdam.
Operatie 1012 is geen moraalridderij, geen preutsheid, geen vertutting – hier vecht simpelweg de rechtstaat terug. Zoals elke GroenLinkser het erover eens is dat we het ongebreidelde sprinkhaankapitalisme stevig aan banden moeten leggen, zo zouden we het er ook over eens moeten zijn dat we het gewetenloze, internationaal georganiseerde criminele kapitaal en alles (zoals vrouwenhandel) wat daar bij hoort, het leven zo moeilijk mogelijk maken. Dat is niet alleen een voorwaarde voor normale gezelligheid, het zou ook een politiek ABC’tje moeten zijn.

Deze column verschijnt in het maart-nummer van het GroenLinks magazine.
Kies een periode: oktober 2020
september 2020
augustus 2020
juli 2020
juni 2020
mei 2020
april 2020
maart 2020
februari 2020
januari 2020
december 2019
november 2019
oktober 2019
september 2019
augustus 2019
juli 2019
juni 2019
mei 2019
april 2019
maart 2019
februari 2019
januari 2019
december 2018
november 2018
oktober 2018
september 2018
augustus 2018
juli 2018
juni 2018
mei 2018
april 2018
maart 2018
februari 2018
januari 2018
december 2017
november 2017
oktober 2017
september 2017
augustus 2017
juli 2017
juni 2017
mei 2017
april 2017
maart 2017
februari 2017
januari 2017
december 2016
november 2016
oktober 2016
september 2016
augustus 2016
juli 2016
juni 2016
mei 2016
april 2016
maart 2016
februari 2016
januari 2016
december 2015
november 2015
oktober 2015
september 2015
augustus 2015
juli 2015
juni 2015
mei 2015
april 2015
maart 2015
februari 2015
januari 2015
december 2014
november 2014
oktober 2014
september 2014
augustus 2014
juli 2014
juni 2014
mei 2014
april 2014
maart 2014
februari 2014
januari 2014
december 2013
november 2013
oktober 2013
september 2013
augustus 2013
juli 2013
juni 2013
mei 2013
april 2013
maart 2013
februari 2013
januari 2013
december 2012
november 2012
oktober 2012
september 2012
augustus 2012
juli 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
februari 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011
augustus 2011
juli 2011
juni 2011
mei 2011
april 2011
maart 2011
februari 2011
januari 2011
december 2010
november 2010
oktober 2010
september 2010
augustus 2010
juli 2010
juni 2010
mei 2010
april 2010
maart 2010
februari 2010
januari 2010
december 2009
november 2009
oktober 2009
september 2009
augustus 2009
juli 2009
juni 2009
mei 2009
april 2009
maart 2009
februari 2009
januari 2009
december 2008
november 2008
oktober 2008
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
maart 2006
februari 2006
januari 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004