JOS VAN DER LANS - WEBLOG / TWITTER

Via twitter (@josvanderlans, sinds oktober 2010) en onderstaand weblog (sinds augustus 2004) kunt u op hoogte blijven van artikelen en columns die ik schrijf, van gebeurtenissen waar ik bij ben geweest, van observaties die ik doe, van meningen die in mij opwellen, of van andere persoonlijke wetenswaardig-heden.

Het kan van alles wat zijn en het is ook sterk afhankelijk van hoe druk ik het heb.



.

Reacties worden enorm op prijs gesteld. Stuur een email naar: info©josvdlans.nl

weblog - mei 2006
Asscher doet verrassende zet in Schiphol-debat

Vandaag was de Amsterdamse wethouder Lodewijk Asscher op bezoek bij de vaste commissie verkeer en waterstaat van de Eerste Kamer. Het onderwerp: de vervreemding van de aandelen van Schiphol, een kwestie die de gemoederen in de Kamer steeds meer bezig houdt en die op 20 juni plenair behandeld gaat worden. De situatie: Zalm is voor, Amsterdam is tegen en aangezien deze partijen 98% van de aandelen bezitten kan je dat gerust een impasse noemen.
Vandaag lichtte Asscher (op de foto rechts wrdt hij geinterviewd door Radio 1) nog eens het standpunt van Amsterdam toe. Amsterdam vindt het voornemen van de regering slecht omdat zij bang is dat private aandeelhoudersbelangen het publieke belang van Schiphol gaan overtreffen. Bovendien ziet zij de noodzaak niet: het gaat Schiphol ook nu meer dan goed. En niet te vergeten: rondom Schiphol spelen veel niet- economische belangen. Kortom: Schiphol is geen normaal bedrijf en moet dus ook niet als zodanig behandeld worden.
Verrassend was dat Asscher de gelegenheid aangreep om een verrassende zet te doen. Amsterdam, zei hij, wil de aandelen van de rijksoverheid wel overnemen. Dat kan via een vorm van superdividend (vraag me niet om dat uit te leggen) en in plaats van ‘niks’ (vanwege de mogelijkheid van Amsterdam om te blokkeren) vangt Zalm dan toch zo’n 200 miljoen euro. Origineel bedacht, dat zeker, maar voor Zalm en Schiphol-baas Cerfontaine natuurlijk volstrekt onaanvaardbaar, want dan zou Schiphol in plaats van in staatshanden in gemeentehanden komen en dat is voor deze heren niks meer dan een nachtmerrie.
Ik vrees, kortom, dat het voorstel morgen wordt weggehoond door Zalm, maar het aardige is dat deze zet van Amsterdam nog eens aantoont dat op zijn minst overleg tussen de betrokken aandeelhouders wel noodzakelijk is anders blijft de impasse bestaan. Als Zalm er niet eens over wil praten, dan is het wel heel erg duidelijk dat hij alleen wil ‘cashen’ – volgens velen toch al het enige hard te maken argument voor deze hele operatie.
Enfin, voor de behandeling de twintigste heeft Asscher bezoek de nodige munitie opgeleverd. Zijn verhaal was overtuigend, zijn positie tamelijk glashelder. Hoewel…in het Amsterdamse college-akkoord staat dat Amsterdam niet zal meewerken aan privatisering van Schiphol, maar betekent dat ook dat de hoofdstad bewust zal tegenwerken. Want dat is namelijk wat resteert als de wet aangenomen is en Zalm doordramt… Over wat er dan gebeurt was Asscher niet volstrekt duidelijk. Zijn advies: stemt dit voorstel nu maar gewoon af.
Maar of dat ook echt lukt is zeer de vraag. De sleutel ligt in handen van het CDA en die beweegt – ondanks alle gezwollen uitspraken in de pers – fors richting Zalm. Zij het dat ze wel eerst een fatsoenlijke aandeelhoudersovereenkomst willen zien. Kortom, het blijft spannend.
Stop reizend Europees circus!

Zoals de meesten bekend bestaat binnen het Europees parlement een ingeburgerd gebruik als gevolg waarvan één maal per maand het volledige Europese parlement met alle medewerkers en een bijna complete kantoorinventaris voor enkele dagen verhuist van Brussel (foto onder) naar Straatsburg (foto rechts). De enige reden hierachter is dat Frankrijk dit zo graag wil. 99% van de rekening - op jaarbasis ongeveer 200 miljoen euro - wordt toch betaald door de andere aangesloten landen.

Thans hebben een aantal europarlementsleden van verschillende partijen en uit verschillende landen een actie op touw gezet om aan deze belachelijke geldverspilling een eind te maken. Zij hebben hiervoor één miljoen handtekeningen nodig zodat dit onderwerp op de agenda van de Europese commissie kan worden gezet. Binnen enkele dagen zijn er een 120.000 handtekeningen binnen maar dit moeten er dus één miljoen worden.

Surf daarom naar: www.oneseat.eu en zet je handtekening zodat we met zijn allen een eind maken aan deze waanzinnige geldverspilling!!
Dekker overschrijdt deadline EK

De Eerste Kamer heeft voor het zomerreces nog een flinke vracht aan wetten te verwerken. Ikzelf moet nog de ‘vervreemding van de aandelen van Schiphol’ doen (waarover de Kamer volgende week spreekt met Lodewijk Asscher, verantwoordelijk wethouder van de gemeente Amsterdam), de Wet Marktordening Gezondheidszorg en als het aan minister Dekker ligt ook nog eens de modernisering van het huurbeleid, dat zijn de Dekker-plannen over de liberalisering van (delen van) de huurmarkt.
De Eerste Kamer kan deze plannen alleen dan behandelen als ze haar ook tijdig bereiken, en precies dat laatste lijkt bij de voorstellen van Dekker spaak te lopen, want de Tweede Kamer stemt pas volgende week over haar wetsvoorstellen. En daarmee overschrijdt ze haar deadline voor een tijdige behandeling in de Eerste Kamer. Dekker heeft in dat opzicht een reputatie opgebouwd, want in eerdere jaren deed ze dat ook bij een wijziging van de huursubsidiewetten.
De Kamer heeft dat bij hoge uitzondering en onder protest toen toegestaan, maar het is zeer de vraag of de Kamer dat nu nog een keer pikt. Zeker gezien het feit dat de voorstellen van Dekker zeer omstreden zijn. De oppositie zal er niet aan meewerken, dus zouden de coalitiepartijen behandeling er doorheen moeten drukken. Wat zeer ongebruikelijk is, vooral niet nadat de kamer Dekker in maart al met een brief gewaarschuwd heeft. Kortom, dat wordt nog spannend of Dekker het voor het reces erdoor krijgt. Ik kan overigens niet precies overzien wat daarvan de consequenties zouden zijn, omdat Dekker ook in de Tweede Kamer al gemeld heeft dat de wet niet per 1 juli 2006, maar per 1 januari 2007 ingaat. Enfin, het is een slechte wet, dus dan traineert de oppositie in de Eerste Kamer per definitie altijd. Dat is namelijk een van de weinige wapens die ze ter beschikking heeft.
Verder heb ik vandaag mijn inbreng geleverd voor de behandeling van de Wet Marktordening Gezondheidszorg, het sluitstuk van de hervormingsarbeid van minister Hoogervorst. Met verschillende wetten heeft hij de marktwerking in de zorg geintroduceerd, en nu moet er nog een marktmeester komen: de Nederlandse Zorgautoriteit. Die is al ion oprichting, maar met deze wet wordt het officieel. De vraag is natuurlijk hoe deze toezichthouder gaat werken. Zorgt hij voor meer bureaucratie of voor duidelijkheid? Daar gaan ook mijn meeste vragen aan de regering over. Wie de vragen over de WMG er op na wil slaan kan deze hier ophalen.

Afscheid Marijke Vos van Tweede Kamer

Vandaag nam - na twaalf jaar kamerlidmaatschap - Marijke Vos afscheid van de Tweede Kamer. Onder grote belangstelling, mag je gerust stellen. Marijke is een erg geliefd Kamerlid, en dat kreeg ze in een paar prachtige toespraken te horen. Onder andere van Femke Halsema, maar ook van jan ten Hoopen, vice-voorzitter van de parlementaire enquetecommissie bouwfraude (Marijke's parlementaire hoogtepunt) en Eduard Nazinsky van Vluchtelingenwerk Nederland.
Het was een drukte van belang, want iedereen die er moest zijn was er: ondermeer - even roddelen - GroenLinks Europarlementarier Joost Lagendijk (foto rechts onder, eerste rij) met zijn kersverse vriendin Nevin Sungur (op de foto niet goed zichtbaar tussen Joost en Marijke in) waar alle Turkse kranten vol van staan. Joost is namelijk voorzitter van de commissie van het Europees parlement die gaat over de toetreding van Turkije tot de Europese Unie en Nevin is versalggeefster voor de Nationale Turkse televisie, en zo ongeveer een superster in Turkije. Voorpaginanieuws dus. In Turkije dan. In Nederland moet je geabonneerd zijn op de Telegraaf om de berichten over de nieuwe Turkse schoonzoon te volgen. Zie, inclusief leuke foto: de Telegraaf.
Maar goed, er waren meer mensen natuurlijk. Bijvoorbeeld Ad Bos (in het lichtgrijze pak, foto links, eerste rij), de klokkeluider waarmee de hele bouwfraude-enquete ooit begonnen is. Helaas, ik geloof dat hij nog steeds geen baan gevonden heeft. Nederland houdt niet van dwarsligggers.


DIVOSA-congres over 'Ziel en zakelijkheid'

Meestal zijn verenigingscongressen toch een beetje rituele bijeenkomsten. Mensen treffen elkaar, en er is ook nog een programma. Dat is het wel. Tot mijn verbazing was het DIVOSA-voorjaarscongres vandaag meer dan dat. DIVOSA is de organisatie voor leidinggevenden in de sfeer van werk en inkomen, maar bestaat toch vooral uit mensen die leidinggevende functies hebben bij de oude Gemeentelijke Sociale Diensten, die tegenwoordig allemaal Centra voor Werk en Inkomen (CWI) heten. Vandaag en gisteren congresseerden zij over het thema ‘Ziel en zakelijkheid’, een prachtig thema, dat precies op het kruispunt ligt van de harde zakelijkheid van tegenwoordig en de trots, liefde en passie voor het werk als uitvoerende professional die mensen wil helpen.
Prachtig thema dus. Want daar heeft iedereen het over. Daar schrijft de WRR over, de RMO en – in alle bescheidenheid – eigenlijk gaat ook Koning Burger daarover. Dat was vermoedelijk ook de reden dat ik was uitgenodigd om aan het einde van het congres een voordracht te geven met als titel: De professionals in het hart van het werk: de revolutionaire opdracht voor managers. Mooie gelegenheid om eens eindelijk publiek te melden dat ik niet geloof in de bevrijding van de onder de administratieve lasten zuchtende professionals. Althans niet in een bevrijding die ze zelf ter hand moeten nemen. Want als ze dat zouden doen, dan hadden ze allang stevig verzet aangetekend tegen de schaalvergrotingsoperaties, de managementinkomens, de verantwoordingsverplichtingen, ja tegen al die veranderingen die ze de afgelopen zakelijke decennia over zich heen gekregen hebben.
Dat is niet gebeurd, niet in de laatste plaats omdat heel veel van die veranderingen het werk niet alleen voor de managers overzichtelijke en planbaar maakte, maar ook voor de professionals zelf. Het is wel zo makkelijk zo.
Dus moeten de manager tot inkeer komen, was mijn boodschap voor de kleine 200 managers die in het Groningse Martiniplazza naar mij zaten te luisteren. Op hen rust een revolutionaire taak. Geen idee of ze maandag wat anders gaan doen, maar het was in ieder geval voor mij een genoegen om in Groningen mijn boodschap te verkondigen. In een voortreffelijk georganiseerd congres (zie voor de organisatie: www.hoe-zo.nl) onder voortreffelijke leiding van Astrid Feiter, hoofdredacteur van het nog te verschijnen blad SIS (foto rechts). Nu ja als dat mislukt, kan ze altijd fulltime congresvoorzitter worden, want dat doet ze alleraardigst.
Wie de lezing er op na wil slaan kan deze hier ophalen.

Directeurenoverleg in Nijmegen
Dertien jaar heb ik in Nijmegen gewoond. Maar op de Wolfkuilseweg 267, in ene diepe uithoek van Nijmegen, was ik nog nooit geweest. Daar zetelt het hoofdkantoor van het Nijmeegse ROC, dat als gastheer optrad voor het IDO (het Informeel Directeuren Overleg) Nijmegen. En dat is een gezelschap van zo’n tien directeuren van allerhande publieke instellingen die min of meer door de gemeente Nijmegen gesubsidieerd worden. Daarbij moet je denken aan de bibliotheek, de ROC, het ouderenwerk, de kinderopvang, het maatschappelijk werk, de verslavingszorg. Zeven van hen waren vandaag komen opdraven om met mij te discussiëren over Koning Burger en de publieke sector. Dat gebeurde op uitnodiging van Don Olthof, een goede vriend van mij die directeur is van De Grift, het Gelderse centrum voor verslavingszorg.. Nadat het IDO de vorige keer uitvoerig over de rol en de aansturing professionals had gediscussieerd, was het een logische stap om mijn analyse van Koning Burger in deze discussie te betrekken.
En daartoe ben ik natuurlijk altijd bereid. Ik had een powerpoint- presentatie in elkaar gedraaid. Die start bij Koning Burger en tegenwoordig eindigt bij de Kleinst Denkbare Eenheid in de Publieke Sector: de betrekking tussen professionals en burgers. (Zie ook mijn TSS- columns). Dat leverde een levendige discussie op, waarin de vraag centraal staat hoe brengt je de trots en het plezier in het werk terug. Hoe stuur je professionals aan? Wat moet je dan als manager doen? Hoe raken ze ook geïnteresseerd in hun werk? Enfin, een oplossing hou je er niet aan over, maar wel bevestiging van het feit dat er zaken aan het schuiven zijn in de publieke sector. Alleen waarheen is nog lang niet duidelijk.

Wie de powerpoint-presentatie er op na wil slaan kan deze hier ophalen.

Verdonks politieke zelfmoord

Ik ken Rita Verdonk nog uit mijn studietijd. Ik vertel daar verder nooit iets over – alle journalisten die daar naar hengelen sta ik niet te woord – maar gisteren heb ik in de avondvullende vertoning in de Tweede Kamer tot mijn verbazing moeten vaststellen dat ze eigenlijk opmerkelijk weinig veranderd is. Ze kon in de jaren zeventig 'wonen' in haar eigen redenering en doet dat tegenwoordig nog steeds. Voor haar was het een optelsom: verkeerde persoonsgegevens + vreemdelingenwet + arrest Hoge Raad + gelijke monniken, gelijke kappen = geen Nederlanderschap. Dat is het zelfde als dat 1 + 1 twee is. Toen die redenering eenmaal in haar hoofd zat, was er geen speld meer tussen te krijgen. Nergens zat er lucht tussen. Daarom hoefde ze ook niet meer met Donner te overleggen, met de politieke leiding van de VVD, met het kabinet. Dat was nutteloos geweest. Niemand zou immers een andere constatering kunnen maken, dit waren de feiten. En die kun je dan maar beter meteen bekend maken. Dat heeft niks met het lijsttrekkersreferendum te maken, dat is geen vuil spelletje. Dat is Rita Verdonk ten voeten uit. Zo is ze.
Maar dat bewijst ook meteen dat ze volkomen ongeschikt is voor het politieke metier in Nederland. Daar bestaan immers geen feiten zonder draagvlak. Daar kun je niet een besluit als optelsom zien als je niet ook in staat bent alle politieke consequenties te overzien. In de politiek moet je je coalitie- en partijgenoten niet voor het blok zetten met een gesloten redenering, daar moet je - al zeker in zo'n gevoelige kwestie - je gelijk eerst gaan halen, voordat je het krijgt. En dat talent is bij Rita Verdonk slecht ontwikkeld, en ik denk nu: eigenlijk nooit geweest.
En sinds gisteren weten we dat nu allemaal. Ik denk dat we hier het begin van het einde van Rita Verdonk als politiek kanon hebben mogen aanschouwen. Zo’n gebrek aan politieke gevoeligheid, zo’n opsluiting in je eigen redenering, zo’n gebrekkige collegialiteit - dat zijn Haagse doodzondes. Dat vergeten en vergeven ze niet in Den Haag.
De VVD-senatoren die ik gisteren in de Eerste Kamer tegenkwam hadden het helemaal met haar gehad. Het ergste dat de VVD kan overkomen is dat ze een partijleider krijgt die op geen enkele steun van het kader kan rekenen. Ik denk dat het niet zover zal komen. Rita Verdonk heeft met haar optreden gisteren – tenzij de VVD-leden echt van de pot gerukt zijn - politieke zelfmoord op termijn gepleegd.
Ze kan maar het beste gaan uitzien naar een burgemeesterspost. Daar is ze ook veel geschikter voor.
Alleen: welke gemeente wil haar hebben?
De actualiteit van Boerwinkels 'Inclusief Denken'

Ik had nog nooit van Feitse Boerwinkel gehoord. Toch stond ik vandaag voor een zaal met zo’n 140 mensen tijdens een symposium ter gelegenheid van zijn honderdjarige geboortedag. Maar de organisatie had mij over de streep gehaald met de verzekering dat het hoofdthema van Boerwinkel, het inclusieve denken, mij zeker aan zou spreken. En dat is waar: in deze tijden van uitsluiting kan iedereen die het tegendeel beweert op mijn sympathie rekenen.
Dus heb ik mij de afgelopen weken verdiept in het denken van Feitse Boerwinkel, de oprichter van de sociale Academie De Horst te Driebergen (inmiddels deel uitmakend van de Hogeschool Utrecht en verhuisd naar Amersfoort) en een zeer inspirerend ruimdenkend erudiet mens, die zijn hele leven in het teken heeft gezet van vrede en verdraagzaamheid. Maar dat deed hij wel in gereformeerde en sociaal-christelijke kringen en omdat ik van katholieke komaf ben heb ik zijn geschriften uit de jaren zestig en zeventig gewoon gemist. Wij hadden in die jaren aan de Katholieke Universiteit andere zaken aan ons hoofd.
Maar het is nooit te laat om iets wijzer te worden, en daarom weet ik nu sinds kort wat inclusief denken is. Namelijk: een denken dat er principieel van uitgaat dat ‘mijn welzijn niet verkregen wordt ten koste van of zonder de ander, maar alleen als ik tegelijkertijd het welzijn van de ander beoog en bevorder’. Boerwinkel schreef er in 1966 een boekje over waarvan binnen vijf jaar 35.000 exemplaren werden verkocht. In totaal beleefde het boek zo’n twintig herdrukken.

Maar inmiddels leven we veertig jaar verder en is er het nodige gebeurd in Nederland. Is Boerwinkels boodschap nog steeds actueel? Dat was de vraag die vandaag op deze conferentie centraal stond. Er werd een biografische schets van Boerwinkel gepresenteerd (geschreven door Maarten van der Linde, die het eerste exemplaar overhandigde aan de kinderen van Boerwinkel – foto rechts) en Hans Achterhuis en ik hielden een inleiding over de houdbaarheid van Boerwinkel anno 2006. Dat was leuk, een stuk verfrissender en voporal gewoner dan de stijve bedoeling gisteren in Noordwijk (zie weblog 11 mei), en ik geloof dat de meeste mensen mijn bijdrage (‘Boerwinkels beproeving moet nog komen’) wel konden waarderen. U kunt mijn voordracht nalezen als u hier klikt.
Wie meer informatie wil over het boekje over Boerwinkel kan contact zoeken met de auteur: Maarten van der Linde.


Nagekomen reactie van de organisatie

Beste Jos,
Uit de evaluatieverslagen van deelnemers over de studiedag op De Horst over de actualiteit van Inclusief Denken en de reflectieverslagen die studenten daarover maken blijkt een grote waardering voor je inleiding. Deze wordt gekenschetst als helder, concreet, actueel en prikkelend. Eén van de studenten (2e jaar deeltijd) beschreef het ochtendprogramma als volgt:

Het ochtendprogramma

Bij de bekentenis van de sprekers dat ook zij niet allemaal bekend waren met de persoon Feitse Boerwinkel voelde ik een zeker gevoel van opluchting. De manier waarop zij vervolgens met de ideeën van Feitse Boerwinkel “aan de slag gingen” was voor mij met wisselend succes.
De inleiding van Hans Achterhuis vond ik zwaar van toon en moeilijk te volgen. Bij het citeren van verschillende denkers en het bespreken van hun verschillende theorieën raakte ik nog al eens de draad van zijn betoog kwijt. Ik vond het wel mooi dat hij zijn eigen, kritische standpunt uit het verleden zo eerlijk relativeerde en dat hij aangaf met “Inclusief Denken” in discussie te blijven. Het onderwerp houdt hem nog steeds bezig. Bovendien heeft Hans Achterhuis een aantal namen genoemd die mijn nieuwsgierigheid wekte en waarvan ik eigenlijk toch wel meer wil weten van de denkbeelden die daar bij horen.


De inleiding van Jos van der Lans was voor mij precies het tegenovergestelde. Had ik bij de eerste inleiding het gevoel dat het puur om theorie ging, dan kwam nu de praktijk aan de orde. Ondanks dat ook hij refereerde aan andere schrijvers/denkers had ik in zijn betoog regelmatig het gevoel van herkenning, m.n. het zilverkleurige affiche over de “normale” mens. Ik vond zijn “oneliners” erg treffend, waarschijnlijk het verschil tussen de politicus en de filosoof.
Zijn metafoor van de vloedgolf afgezet tegen de waterval van Feitse Boerwinkel gaf een heel helder en concreet beeld. “De massieve achterkant die over de voorkant is heen geraasd.” Je ziet het als het ware voor je. “Waar de boodschap van Boerwinkel tot nu toe is meegesurft, komt die nu voor de zwaarste beproeving: de multiculturele samenleving, openheid is omgezet in ongrijpbaar verzet”, aldus Jos van der Lans.
Zijn uitgesproken vertrouwen in de tegenbeweging die als reactie vanzelf ontstaat, vond ik optimistisch. Het groeiende onbehagen over de versnelling, vergroting en beheersing van de huidige maatschappij, voelt weliswaar niet bemoedigend; maar dat daaruit een gevoel van behoefte aan verandering ontstaat/zal ontstaan klinkt mij logisch in de oren.
De afsluiting waarbij Jos van der Lans een link legde tussen “inclusief Denken”, zijnde relationeel denken- en de praktijk van het Social Work, vond ik wel heel sterk. Hierbij voelde ik mij echt aangesproken als hulpverlener.

Ik vond het leuk om je dit toch even te laten weten.

Hartelijke groeten,

Gerrit Wolfswinkel
GRAND FINALE van HET PUBLIEKE SECTOR DEBAT

Vandaag mocht ik een rol spelen in De Grand Finale van Het Publieke Sector Debat dat jaarlijks georganiseerd wordt door de Blommesteingroep, een adviesorganisatie voor overheid en publieke sector (zie:www.blommesteingroep.nl). Dit jaar was het thema ‘Een persoonlijke overheid’. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er nog nooit van had gehoord, maar het programma kende een imposante lijst van sprekers en panelleden (Hans Dijkstal, burgemeester Gerd Leers, talloze sg-en en dg- en, de ombudsman), dus vond ik het al met al een hele eer om er een bijdrage aan te mogen leveren.
Er was een passende entourage gevonden in de Oranje Hotels aan de Koningin Wilhelmina-boulevard in Noordwijk, een vijf sterren hotel met de allure van de elite. Toen ik de zaal binnenliep, dacht ik even nog verkeerd te zijn, want voor mij opende zich een zee van fauteuils waar het publiek zitting in mocht nemen om te kijken naar de bezigheden en discussie op het podium, waar al evenes zwartleren fauteuils op pronkten. Terwijl ik inmiddels toch wel in veel conferentieoordne ben geweest, had ik zo’n ambiance nog niet eerder meegemaakt. Op de balustrade die de zaal omringde hingen alle metergrote portretten van de sprekers en pannelleden tussen de reclame van de sponsors door. Ik denk niet dat mijn foto eerder op zo’n groot formaat is afgedrukt. Ik voel me daarbij altijd een beetje onprettig, want grote portretten doen mij altijd denken aan de duistere zijden van het socialisme en de daarbij horende persoonsverheerlijking. Geef mij maar een foto op pasportformaat.
Voor persoonsverheerlijking hoef ik echter niet te vrezen, want na het voorlezen van mijn columnachtige bijdrage over de persoonlijke overheid stortten zowel de directeur van de belastingdienst, Jenny Thunnissen (foto rechts), als een oud-medewerker van VROM hun gram over mij uit als weer zo’n politicus die niet wil zien wat er goed gaat. Ik was namelijk begonnen met het vertellen van mijn ervaringen om als ondernemer mijn omzetbelasting digitaal aan te geven, wat eind januari een onmogelijke ogave bleek, terwijl de belastingdienst dapper de suggestie in stand hield dat het aan mij lag. Dat werd niet op prijs gesteld, terwijl ik het voorbeeld louter als opmaat nam voor mijn verder bekende pleidooi voor het reanimeren van het frontwerk in de publieke sector als een vorm van professioneel mensenwerk. Geinteresseerden kunnen de tekst nog eens hier nalezen.
Enfin, ik geloof dat ik het in de pauze wel weer goed heb gemaakt met mevrouw Thunnissen, die natuurlijk altijd bestookt wordt met vervelende ervaringen, terwijl er zoveel goed gaat met de belastingdienst ondanks het feit dat de politiek dit inmense apparaat nauwelijks rust gunt en steeds opnieuw aan de knoppen van het systeem gaat draaien. Ik zal nooit meer laatdunkend spreken over zo’n overheidsdienst, tenminste niet nadat ik ook de goede prestaties van de dienst heb vermeld.
Ik heb nog een onderdeel bijgewoond, de vijf-sterren-lunch meegepikt en daarna ben ik huiswaarts gekeerd. Welbeschouwd was het toch vooral een netwerkbijeenkomst en de opmerkingen en commentaren raakten aan interessante zaken maar schoten er daarna toch weer gemakkelijk langs, niet in de laatste plaats omdat de discussieleider het thema Persoonlijke Overheid reduceerde tot de vraag: wat doe je zelf.
Hoe het ook zij, ik ben weer een ervaring rijker, maar de publieke sector schiet vrees ik niet veel op met deze Grand Finale (voor zover ik er tenminste bijwas, het is ongetwijfeld spectaculair geworden toen ik vertrokken was, zal je altijd zien). Maar dat zal ook wel te veel gevraagd zijn. Zie voor een verslag binnenkort: Het Publieke Sector-debat

Verklaring Eerste Kamer-fractie GroenLinks

De bemiddeling door oud-Tweede-Kamerlid Marius Ernsting, die op verzoek van de EK-fractie heeft plaatsgevonden d.m.v. uitvoerige gesprekken tussen 7 april en 3 mei 2006, heeft tot de volgende, door alle fractieleden onderschreven, uitkomst geleid.

1. Sam Pormes zal, teneinde GroenLinks met het oog op de naderende verkiezingen in maart en mei 2007 niet te belasten met geruchten rond zijn persoon, in het najaar terugtreden als EK-lid.

2. Sam Pormes zal gedurende de resterende tijd van zijn EK- lidmaatschap deel uitmaken van de EK-fractie van GroenLinks en enkel bijdragen aan de parlementaire werkzaamheden van de fractie.

Deze uitkomst, die voor alle betrokkenen bereidheid inhoudt om een beweging te maken, wordt door de EK-fractie als werkbaar beschouwd.

Met instemming heeft de EK-fractie van GroenLinks nog kennisgenomen van het feit dat Sam Pormes de gelegenheid krijgt om ten overstaan van het partijbestuur van GroenLinks alsnog zijn reactie op het onderzoeksrapport van november 2005 en zijn eigen opvattingen en gevoelens daarover naar voren te brengen. Het partijbestuur kan zijn overwegingen en de keuzes die indertijd zijn gemaakt in die zitting nader toelichten.

9 mei 2006,
EK-fractie GroenLinks
Diana de Wolff, voorzitter,
Jos van der Lans,
Leo Platvoet,
Sam Pormes,
Tof Thissen

Kies een periode: oktober 2020
september 2020
augustus 2020
juli 2020
juni 2020
mei 2020
april 2020
maart 2020
februari 2020
januari 2020
december 2019
november 2019
oktober 2019
september 2019
augustus 2019
juli 2019
juni 2019
mei 2019
april 2019
maart 2019
februari 2019
januari 2019
december 2018
november 2018
oktober 2018
september 2018
augustus 2018
juli 2018
juni 2018
mei 2018
april 2018
maart 2018
februari 2018
januari 2018
december 2017
november 2017
oktober 2017
september 2017
augustus 2017
juli 2017
juni 2017
mei 2017
april 2017
maart 2017
februari 2017
januari 2017
december 2016
november 2016
oktober 2016
september 2016
augustus 2016
juli 2016
juni 2016
mei 2016
april 2016
maart 2016
februari 2016
januari 2016
december 2015
november 2015
oktober 2015
september 2015
augustus 2015
juli 2015
juni 2015
mei 2015
april 2015
maart 2015
februari 2015
januari 2015
december 2014
november 2014
oktober 2014
september 2014
augustus 2014
juli 2014
juni 2014
mei 2014
april 2014
maart 2014
februari 2014
januari 2014
december 2013
november 2013
oktober 2013
september 2013
augustus 2013
juli 2013
juni 2013
mei 2013
april 2013
maart 2013
februari 2013
januari 2013
december 2012
november 2012
oktober 2012
september 2012
augustus 2012
juli 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
februari 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011
augustus 2011
juli 2011
juni 2011
mei 2011
april 2011
maart 2011
februari 2011
januari 2011
december 2010
november 2010
oktober 2010
september 2010
augustus 2010
juli 2010
juni 2010
mei 2010
april 2010
maart 2010
februari 2010
januari 2010
december 2009
november 2009
oktober 2009
september 2009
augustus 2009
juli 2009
juni 2009
mei 2009
april 2009
maart 2009
februari 2009
januari 2009
december 2008
november 2008
oktober 2008
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
maart 2006
februari 2006
januari 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004