JOS VAN DER LANS - WEBLOG / TWITTER

Via twitter (@josvanderlans, sinds oktober 2010) en onderstaand weblog (sinds augustus 2004) kunt u op hoogte blijven van artikelen en columns die ik schrijf, van gebeurtenissen waar ik bij ben geweest, van observaties die ik doe, van meningen die in mij opwellen, of van andere persoonlijke wetenswaardig-heden.

Het kan van alles wat zijn en het is ook sterk afhankelijk van hoe druk ik het heb.



.

Reacties worden enorm op prijs gesteld. Stuur een email naar: info©josvdlans.nl

weblog - december 2014
Opiniebijdrage over 3D's in 2014/2015
Opiniebijdrage Parool
Opiniebijdrage in Het Parool van 30 december. Klik hier of op de afbeelding om de hele tekst te downloaden.
Top 15 van populairste vensters uit CANON SW
De website Canonsociaalwerk.eu groeit elk jaar fors. Dit jaar kunnen we voor het eerst een top 15 samenstellen van de meest bezochte vensters. Niet verrassend in deze tijden van decentralisaties is dat het WMO-venster bovenaan prijkt. daar staat nog eens precies te lezen waar het allemaal om begonnen is. Wel verrassend is de tweede plek van het venster empowerment uit de GGZ-canon. Die hoge plaats heeft alles te maken met het feit dat als je op de term empowerment googelt dat dan dit venster meteen op de eerste pagina verschijnt. Mooi is het om te zien dat vensters die verwijzen naar de oudere geschiedenis, zoals het venster over weeshuizen en het Concilie van Tours, toch hoog scoren. Verder zijn er natuurlijk altijd een paar 'gouwe ouwe', zoals Carel Muller, Eelco Brinkman en Hans Achterhuis.
Banner voor Geschiedenis Online Prijs
Canon SW nominatie voor Geschiedenis Online Prijs
Stem nu op Canon Sociaal Werk

 

De Canon sociaal werk, waar ik een van de initiatiefnemers van ben, is genomineerd voor de Geschiedenis Online Prijs. Wie dat heeft gedaan weten we niet, maar het is hoe dan ook een eer. Nu willen we winnen ook. Stem dus op de Canon. Klik op de bovenstaande afbeelding.

In de stapel
Canon SW nominatie voor Geschiedenis Online Prijs

Redactie Canon sociaal werk vandaag bijeen

 

Op Facebook kon er nog het volgende bijgeschreven worden:

Jos van der Lans Dit was een tweet, dus de redactie moest in 140 tekens worden geperst. Facebook is gelukkig niet zo ruimtebeperkend. Vandaar hier nog even een compleet voorstelrondje. Wat u ziet is de redactie van de website http://www.canonsociaalwerk.eu. Plus in het midden achterin de webmaster.

Van Links naar rechts: Wim Verzelen (Vlaanderen), Maarten van der Linde (NL), Jan Steyaert (Vlaanderen), Willem van Leeuwen (webmaster), Sonja Appelman (NL), Suzanne Hautvast (NL) en Jos van der Lans.

Zij waren vandaag bijeen in Amsterdam om nieuwe plannen te bedenken voor volgend jaar. Wilt u ze weten, volg ons op Twitter of via deze Facebookpagina.

De Canon Sociaal Werk nu ook op Twitter

Bekijk het nieuwe twitter-account van de Canon Sociaal Werk: @CanonSocWerk.
Deel 2 van 3-luik vandaag in De Groene
De decentralisatie van de hulp­verlening, die op 1 januari begint, brengt met zich mee dat wijkteams de bureaucratie moeten openbreken en tegelijkertijd terughoudend moeten opereren ten aanzien van de cliënt. Zie daar het nieuwe dilemma van sociaal werkers.

De dubbele revolutie van sociale wijkteams

De opbouwwerker is verscheurd. Ze draait sinds kort mee in een sociaal wijkteam, waarin een nieuwe werkwijze van de grond moet komen. Waar ze vroeger burgers hielp om zich te organiseren, houdt ze zich nu vooral met individuele hulpvragen bezig. Ze is blij dat ze binnen het wijkteam andere oplossingen kan aandragen. Oplossingen waarbij meer gebruik wordt gemaakt van netwerken in de wijk. Maar die oude netwerken werden ondersteund door opbouwwerkers als zij en die zijn nu voor een groot deel opgegaan in wijkteams die zich vooral richten op individuele sociale problemen. Het is een rare paradox. Het succes van het wijkteam hangt af van de sociale netwerken in de wijk, maar aan het stimuleren van die netwerken wordt minder tijd besteed.

De voormalige opbouwwerker is niet de enige professional die in een wijkteam is beland. Dat gebeurt momenteel in nagenoeg elke gemeente, bij elkaar gaat het om vele duizenden professionele krachten die tot voor kort werkzaam waren bij onder meer het maatschappelijk werk, opbouwwerk, woonbegeleiding, jeugdhulpverlening, cliëntondersteuning, sociale dienst of Bureau Leerplicht. Overal in het land worden zij samengevoegd tot sociale wijkteams, waarin professionals dicht bij mensen snel en effectief zorg en ondersteuning moeten gaan bieden.

Ze moeten daartoe een nieuwe vorm van werken ontwikkelen, waarbij de teams de opdracht krijgen om zo veel mogelijk over te laten aan de ‘eigen kracht’ van sociale en informele netwerken. Weg van de bureaus en loketten, de wijk in, bij de mensen thuis, aan de keukentafel. Deze nieuwe aanpak moet voorkomen dat mensen een beroep doen op dure zorg bij instellingen en specialisten, waardoor de kosten kunnen worden gedrukt.

Lees verder door in te loggen bij De Groene. Vanaf 20 december komt de tekst vrij en integraal beschikbaar op de site van De Groene.
Wilt u de tekst eerder lezen: rep u dan als u geen abonnement hebt naar de kiosk, mocht dat alemaal niet tot de mogelijkheden behoren dan kunt u mij een mail sturen: info@josvdlans.nl.
Deel 1 van dit drieluik kunt u hier lezen.
Afscheid Pieter de Jong van Ymere-directie

Na 15 jaar actief te zijn geweest is Pieter de Jong teruggetreden uit de directie van Ymere. Op 10 december 2014 werd dat moment gemarkeerd tijdens een soort afscheidsreceptie in de Tolhuistuin. Bij die gelegenheid mocht ik een column uitspreken. Hieronder de grote lijn van het betoog. Onder de foto kunt u de hele tekst downloaden. 

Dit is dan ook geen afscheidspraatje maar een pleidooi voor het klonen van Pieter de Jong in Amsterdam. Vandaag vieren we het begin van een wonderbaarlijke vermenigvuldiging. Een soort ver-Jong-ing van de Amsterdamse volkshuisvesting.

En wel om de volgende vijf zwaarwegende redenen, die ik even met u wil doornemen:

1.           Amsterdam heeft volkshuisvesters à la Pieter de Jong nodig met liefde voor bijzondere en dynamische plekken en gebouwen.

2.           Amsterdam heeft volkshuisvesters à la Pieter de Jong nodig met gevoel voor de bijzondere dynamiek van de moderne stad.

3.           Amsterdam heeft volkshuisvesters à la Pieter de Jong nodig die in hun handelen zonneklaar kunnen maken dat niet Den Haag moet bepalen wat wel en niet mag, maar dat Amsterdammers dat – en de geschiedenis bewijst dat – meer dan voortreffelijk zelf kunnen.

4.           Amsterdam heeft volkshuisvesters à la Pieter de Jong nodig die voor hun overtuiging staan dat investeren in mensen en hun onderlinge verbondenheid tot de kerntaak van een woningcorporatie hoort.

5.           Amsterdam heeft volkshuisvesters à la Pieter de Jong nodig die de volkshuisvesting een persoonlijk gezicht geven, die verhalen vertellen en sociale media gebruiken.

Deze vijf redenen maken duidelijk dat we dus geen afscheid nemen van Pieter de Jong, dit is dus ook geen afscheidspraatje, we beginnen vandaag aan het vermenigvuldigen van Pieter de Jong, want dat is waar de Amsterdamse volkshuisvesting behoefte aan heeft.

Download hier de hele column.
Signalement DEcentraal van @MarjoBrouns

Reactie op essay over Den Bosch
Gisteren berichtte ik in dit weblog over het essay 'De zelfkwelling van Den Bosch', dat onderdeel uitmaakt van vier essays waarmee het gemeentebestuur van 's-Hertogenbosch de discussie over de toekomst van de stad van inspiratie wil voorzien. In dat essay staat aan het einde de volgend ealinea over het BewonersBedrijf Hambaken:

'Het kan wel. In de wijk Hambaken stond het gebouw Noorderpoort al twee jaar leeg. Er was gedoe, zo niet ruzie over in de buurt, tussen bewoners. In opdracht van de gemeente is kwartiermaakster Loes Leatemia in het gebouw gaan luisteren naar wat mensen willen. Zo vormde zich langzaam maar zeker een community van bewoners en ondernemers uit deze wijk die Noorderpoort invulling zijn gaan geven. Een groep van 25 actieve bewoners gaat nu een eigen buurtonderneming starten om het beheer, exploitatie en programmering van het gebouw zelf te regelen. Het optreden van de kwartiermaakster is wat de auteurs van Leren door doen ‘de verbindende vakman’ noemden: de publieke functionaris die kan schakelen tussen de wereld van beleid en die van bewoners, tussen publieke waarde creëren en eigen belang nastreven, tussen instellingen en burgers. Dat type publieke functionarissen komt momenteel overal in Nederland tot wasdom. Ze moeten ook in Den Bosch in potentie aanwezig zijn.

Dat blijkt allemaal wat ingewikkelder in elkaar te zitten. Althans volgens Ruud Sikking, secretaris van de Vereniging Bewonersbedrijf de Hambaken. Hij stuurder mij een uitgbereid schrijven waarin hij uit de doeken doet dat de gemeente juist bewoners buiten spel heeft gezet. Een fragment uit zijn brief:

Wij zijn door de gemeente ’s-Hertogenbosch op grond van valse beschuldigingen en niet ter zake doende argumenten buiten spel gezet bij de toewijzing van de Noorderpoort. De gemeente heeft de regie niet uit handen gegeven en tot nu toe meer dan een kwart miljoen euro in de Noorderpoort gestoken waaronder een vorstelijk salaris voor de kwartiermaker. De kwartiermaker is nu de voorzitter van de stichting Noorderpoort Samen Doen. Zij is geen inwoner van de Hambaken. Wat ons ook steekt is dat de term ‘BewonersBedrijf’ nog steeds oneigenlijk door de gemeente wordt gebruikt. Zie bijlage 6. Een gemeente kan echter geen BewonersBedrijf oprichten, dat kunnen enkel de bewoners zelf. Er gaat vandaag een klacht naar de Ombudscommissie.

Lees hiet de hele reactie.

Waaruit maar weer eens duidelijk moge worden dat het vergroten van het eigenaarschap en de zeggenschap van bewoners over hun eigen voorzieningen weliswaar een wenselijke, maar bepaald geen eenvoudige overgave is. Een wijk is immers geen harmonieus geheel, maar ook een wereld vol verschillen, tegengestelde meningen en snel gekwetste ego's. Het is een ware kunst om daar iets moois uit te brouwen. Dat is in de wijk Hambaken kennelijk nog niet helemaal gelukt.

 

De zelfkwelling van Den Bosch - essay
Begin vorige week verscheen in Den Bosch een door de gemeente uitgegeven boekje met vier essays die op enigerlei wijze de toekomst van Den Bosch bespreken. Ze zijn in opdracht van het gemeentebestuur geschreven door respectievelijk Paul Schnabel, Jos van der Lans, Jan Steyaert en Evelien Tonkens. Als buitenstaanders moeten zij een impuls geven aan het debat over de toekomst van de stad, die de laatste jaren in bestuurlijk opzicht ernstig met zichzelf aan het worstelen is geslagen.
De aanleiding voor dit initiatief waren de gemeenteraadsverkiezingen die op 19 november plaats vonden, een half jaar later dan de landelijke gemeenteraadsverkiezingen vanwege een gemeentelijke herindeling. Bij een nieuw college, zo redeneerde het vorige gemeentebestuur, hoort een nieuwe inspirerende discussie over wat de toekomst Den Bosch brengen kan. De vier essays moeten daarbij gezien worden als bron van inspiratie en als aftrap voor het debat, niet alleen in de gemeenteraad, maar wat het college betreft in de hele stad.
Mijn essay 'De zelfkwelling van Den Bosch' gaat over de rol van het lokaal bestuur in een snel veranderende wereld. In feite gaat het over de vraag hoe Den Bosch kan ontsnappen aan het zelfopgelegde predicaat van conservatieve stad. Hier een fragment:
'De macht in Den Bosch geeft de indruk van een sociëteit, een herenmodezaak, het zijn heren op leeftijd die veel van elkaar weghebben, vrouwen ontbreken nagenoeg, laat staan kleurlingen of jeugdigen. Het ambtelijk apparaat speelt daarbinnen een robuuste rol, (…) heel veel lijnen lopen langs en door de burelen van het stadhuis. Zonder de lokale overheid komt er ook weinig tot stand in de stad. Wie in Den Bosch wat wil, stapt automatisch naar het stadhuis. Kan het? Mag het? Is er geld? Het Bossche ambtelijk apparaat is ook het minst gereorganiseerde apparaat van Nederland, ze heeft zich niet met grootse gebaren, maar met gerichte en trefzekere aanpassingen steeds aan de tijd weten aan te passen. Het ziet er al dertig jaar in grote lijnen hetzelfde uit. Dat is voor wie de vrijwel permanente staat van reorganisatie (en desoriëntatie) van andere gemeenten in ogenschouw neemt een verademing, maar het geeft aan het geheel ook iets onbeweeglijks.

(…) Dat heeft een cultuur doen ontstaan, waarin ongemerkt en onbewust veel seinen de verkeerde kant op zijn gaan staan. De politiek versplintert, bijt zich vast in incidenten en slaagt er niet goed in om koersvaste tegenmacht te vormen; het college van B&W (dat de afgelopen periode tussentijds op een wethouder na geheel verwisselde) keert zich in zichzelf en omzeilt, zoals de Rekenkamercommissie in juni nog eens nadrukkelijk moest vaststellen, als het ingewikkeld wordt de raad (in Rekenkamertaal: ‘er is sprake van een organisatiecultuur waarbinnen het krijgen van een scherp omlijnd beeld over hoe en wanneer de raad in stelling te brengen geen prioriteit heeft’); het ambtelijk apparaat verdort omdat er geen tempo gemaakt wordt, moppert omdat ‘de monumentenmaffia’ de (binnen)stad bestiert, doolt omdat er weinig visionaire impulsen uit het stadsbestuur komen en ondertussen bijt de lokale politiek zich vooral vast in alles wat er mis gaat, waarbij de missers vaak een omvang aannemen waarbij de tegenslagen van andere steden (grondbedrijf Apeldoorn, stadshuis Apeldoorn, Midi Tilburg, grondbedrijf Tilburg, verhuizing woonwagenkamp Eindhoven, Noordzuidlijn Amsterdam, Parkeerbak Rotterdam – om er willekeurig maar een paar te noemen) kinderwerk lijken. Het is dit negatieve mengsel van ontwikkelingen die het bestuursklimaat van een atmosfeer voorzien waar niemand in de Brabantse hoofdstad vrolijk van wordt. Het Brabants Dagblad vatte dat in haar Nieuwscafé van begin oktober wat simplistisch samen met de vraag: is Den Bosch conservatief? In feite gaat het om de vraag: waar haalt de stad nieuwe energie vandaan?

De vier essays zijn gebundeld in een zogenoemd memorandum: Open blik op 's-Hertogenbosch, dat op 2 december 2014 is verschenen. Download hier de digitale versie van dit memorandum.

Download hier het essay: De zelfkwelling van Den Bosch.

Interview in Zorg+Welzijn
2 december 2014 16:45 | Zorg + Welzijn  in Interviews en reportages door Piet-Hein Peeters
 
 Vergeet al die drukte over verschuivend geld, nieuwe teams en andere structuren. Volgens publicist en onderzoeker Jos van der Lans is de professional zelf uiteindelijk de kern van de transities. ‘Ben je een productiemedewerker in dienst van een organisatie of ben je in dienst van het probleem zoals dat door een burger wordt ervaren?’

Aanstichter van de transities in het sociaal domein? Jos van der Lans gaat het zelf niet zeggen, maar het rijtje van zijn veelgelezen en besproken publicaties uit het afgelopen decennium laat zich met de wijsheid van nu als een lange aanloop naar de roemruchte 1 januari 2015 lezen.

Koning Burger (2005) ging over het gebrekkige samenspel tussen burgers en professionals. Ontregelen (2008) over de fnuikende uitwerking van bureaucratische systemen op de kwaliteit van professionals. Eropaf! (2010) las als een manifest waarin de professionals weer gingen doen wat ze kunnen en moeten doen. Burgerkracht (2011) problematiseerde de rol van sociale professionals in het activeren van burgers. Sociaal doe-het-zelven (2013, met Pieter Hilhorst) las als erkenning van de kracht van de samenleving. En Decentraal (2014, met Nico de Boer) verkende het nieuwe, o zo lokale sociaal domein.

Nee, Jos van der Lans zou aan de vooravond van de feitelijke transitie moeten spinnen van tevredenheid.

Anno december 2014 lijkt de cruciale vraag of we met de transities alleen de bordjes verhangen of dat de sociale professionals nu echt anders kunnen en gaan werken?
‘Ja, dat is inderdaad een heel goede vraag. Gaan professionals nu anders werken? Ik heb altijd al een soort idee gehad van hoe dat zou moeten doen. Hoe je relaties bouwt, wat de kern van het vak is. Dat heeft te maken met compassie, nabijheid, vertrouwdheid, autonomie. En ik vind dat het systeem, dat organisaties dit type professionaliteit mogelijk moeten maken.’

En, wat is dan je oordeel over de huidige systeemverandering?
‘Het is natuurlijk de belofte van de sociale wijkteams. Ik geloof daar ook in, ik heb het met mijn eigen ogen gezien. In Leeuwarden, in Enschede. Teams met ervaren mensen, een behoorlijke staat van dienst, diverse competenties. En die dan in zo’n wijk kunnen opereren en verbindingen leggen. Dat komt wel in de buurt van wat ik het ideaal vind. Maar goed...’

Maar goed?
‘Nu zie je dus dat die wijkteams in veel gevallen toch weer een technocratische operatie worden. Dat die mensen in die teams lijstjes meekrijgen met wat ze moeten en hoe ze het moeten doen. Met resultaten die ze moeten behalen; dat burgers bijvoorbeeld meer zelf gaan doen. Terwijl het volgens mij zo zou moeten zijn dat je iets maakt wat die burger meer sturingskracht geeft over zijn eigen probleem en dat de professional daar dichtbij zit. Dat burger en professional dus samen organiseren. Dat is een ander gesprek dan een gesprek waarin alles wordt afgemeten. Anders dan “we gaan eerst kijken wat u zelf kan, en daarna....” Dat is het oude organisatiedenken. Deze hele beweging gaat er volgens mij om dat we mensen het idee geven dat ze niet alleen de hoofdverzorger van het probleem zijn, maar ook de eigenaar van de oplossing.’

From God to Guide
Van der Lans kan met verve uitleggen hoe politiek en beleidsmakers transitietaal spreken en ondertussen stiekem toch professionals weer aanhalen om burgers voor de belangen van het systeem te spannen. Hij kijkt met een combinatie van welwillendheid en argwaan naar al die bestuurders en wethouders die in drie, vier jaar tijd ineens allemaal hetzelfde jargon zijn gaan gebruiken. In die laag is nog veel werk te doen, maar daarmee is die professional zelf niet verexcuseerd.

‘Het is mij uiteindelijk te doen om een andere professionele attitude, een ander professioneel gesprek. Bas Bloem (hoogleraar neurologie aan het Radboud UMC, Parkinson- specialist, red.) vind ik daar een mooi voorbeeld van. Die zegt: het gaat om gelijkwaardigheid, het gaat om een vorm van macht geven aan de ervaringsdeskundige. Dat is in zijn geval een patiënt, maar het kan dus ook een cliënt of burger zijn.’

De professional from God to Guide noemt Bloem dat. Bedoel je dat?
‘Ja, en dat betekent in mijn ogen een hogere vorm van professionaliteit. Je bent minder een productiemedewerker in dienst van een organisatie en je bent meer in dienst van het probleem zoals dat door de burger zelf wordt ervaren. Het is heel anders of je namens een instelling of je professie een wijk in gaat of dat je de kennis die je hebt, deelt met degene die je helpt. En dat je, omdat je met andere professionals met een andere deskundigheid samenwerkt, eindelijk kunt erkennen dat de oplossing van iemand anders beter is.’

Het gaat erom hoe je je deskundigheid inzet?
‘Volgens mij hoor je dat te doen door die deskundigheid als het ware te delen met degene die het aangaat. Je probeert een relatie op te bouwen. Ik denk dat dat het cruciale kenmerk is van de professional. De keuzes, de mogelijkheden, de oplossing liggen bij de cliënt. Maar het voeden, het verwerken, het meenemen, dat ligt bij de professional. Daar ligt ook het wonderschone van het vak, lijkt me.’

Lector Lilian Linders zei een aantal nummers terug in Zorg+Welzijn dat het uiteindelijke probleem is dat professionals eigenlijk met de verkeerde motivatie starten. Ze willen mensen helpen.
‘Het is niet dat je dat motief moet afleren. Want het is een heel erg eerlijk en zuiver motief. Maar waar het volgens mij om draait, is dat dit motief wordt omgezet in een maximale professionele attitude. En die attitude betekent onder meer een relativering van jouw macht en een erkenning van de macht van anderen, van de cliënt, van diens netwerk, van andere professionals.’

Confrontatie
Het gaat bij de transities in de kern niet om de verandering van systeem, de verschuiving van geld, van bevoegdheden, zegt Van der Lans. Hoezeer dat nu ook zo mag lijken. Het gaat om de verandering van de professional. Hij noemt de leden van wijkteams in Leeuwarden en Enschede als voorbeeld: de ‘doeners’. Niet eindeloos vergaderen om alle dilemma’s uit te denken, vast te leggen, een nieuw systeem te ontwerpen. Vanzelfsprekend is die attitude bij professionals echter niet, ‘gewoon doen’. Van der Lans vertelt over een bijeenkomst in Utrecht waar hij voorstelde dat de leden van een team, waar gewenst ook met mensen uit de tweede lijn, een app-groepje zouden samenstellen. Want zo’n groepje representeert volgens Van der Lans de basisfilosofie: korte lijnen, elkaar makkelijk bereiken.

Dat lijkt me wel het minste wat je als samenwerkingsverband moet hebben.
‘Ja, dat dacht ik ook. Maar niemand deed het. Want de ene had een telefoon van de instelling waar zij werkte en op zo’n telefoon mocht dat niet. Dat moest eerst gevraagd worden. En de ander zei dat zo’n groepje “een uitwisseling is en dat valt onder ons informatie- en privacyregelement.” Verschrikkelijk.’

Maar waarom heb jij het dan de hele tijd over het systeem dat die professional beknelt, het zit hier toch in die slaafse professionals zelf?
‘Ja, die professional is inderdaad gedisciplineerd in de organisatiecultuur. De angst voor het standje of de reprimande is dus sterker dan de ruimte nu eindelijk eens echt goed te kunnen werken. Maar ja, als je je kinderen op een bepaalde manier opvoedt, dan moet je niet verbaasd zijn als ze zo handelen.’

Kinderen?
‘In zeker opzicht wel, ja. We hebben het – de goeden niet te na gesproken – hier over mensen die in hun opleiding nooit serieus de vraag hebben behandeld wat het betekent om in een organisatie die bureaucratisch is geordend je eigen notie van professionaliteit overeind te houden. Want jouw besef van professionaliteit hoeft dus niet samen te vallen met het idee van professionaliteit van je organisatie. En dan heb je dus zo nodig een confrontatie aan te gaan. Je wilt als professional volgens mij de lijnen met andere kennisdomeinen niet vergrendelen, maar juist openen. Kunnen delen is de kern van sociale professionaliteit. En dat begint met een volstrekt normaal app-groepje.’

Prijs voor Marcel Spierts' proefschrift

Klik op de afbeelding om de tekst goed te kunnen lezen op de site van de KNAW.
Interview in Wethouderspecial

De Wethoudersvereniging bestaat 10 jaar. Reden om in samenwerking met Binnenlands Bestuur een speciale uitgave uit te brengen met heel veel interviews en bespiegelingen over het vak van wethouder. Mij viel de eer ten deel om geïnterviewd te worden. Klik op de afbeelding en u kunt het hele interview lezen.

Reactie Lex de Boer op weblog 26 november
Vorige week postte ik in mijn weblog en op twitter een bericht over de Aedes-benchmark over de bedrijfslasten van de woningcorporaties, waarbij ik op basis van de gegevens een heuse ranglijst had samengesteld. Daarbij  schreef ik het volgende:

'De cijfers laten zien dat er tussen de grote corporaties, dat wil zeggen de corporaties die meer dan 25.000 woningen in het bezit hebben aanmerkelijke verschillen bestaan. De gemiddelde bedrijfslasten van de 19 corporaties uit het bovenstaand overzicht zijn € 1073,00.Maar de 'duurste', het Groningse Lefier, heeft een bijna twee keer zo dure organisatie op de been gebracht dan de goedkoopste, het Amsterdamse De Key van Leon Bobbe. Vandaar ook dat Bobbe erover tweette en niet Lex de Boer, bestuurder van Lefier.'
Ik heb toen ik dit schreef de  tweets van Lex de Boer gecheckt, maar wist niet dat je tegenwoordig twee categorieën hebt, zelfstandige 'tweets' en 'tweets en antwoorden'. Ik heb alleen de eerste categorie gecheckt en zodoende over het hoofd gezien dat Lex de Boer in een antwoord op een tweet van iemand anders de volgende tweet wereldkundig maakte:
Of je dit als een echte uitleggende tweet kan beschouwen laat ik maar even in het midden. Feit is dat Lex de Boer door mijn weblog en daaruit volgende tweet waarin ik De Key als goedkoopste en Lefier als duurste corporatie neerzette zich erg onheus behandeld voelt. Zie zijn mail hieronder, die ik om de werkelijkheid recht te doen, hieronder graag afdruk.
Mijn punt van het lijstje was overigens niet om Lefier te declasseren, maar om de transparantie tussen de corporaties aan te jagen, zodat huurders/burgers/stakeholders kritische vragen kunnen stellen en corporaties met een verhaal moeten komen. Dat is een punt waar ik al jaren voor pleit, waar de corporatiewereld heel lang moeilijk over heeft gedaan en wat nu heel langzaam mogelijk wordt. Dat Lex nu dat verhaal vertelt in onder staande mail is volgens mij precies wat de bedoeling is van transparantie. Mijn kritische opmerking wordt met tekst en uitleg recht gezet. Missie geslaagd dus, al weet ik niet of Lex  het daarmee eens is.
============
Beste Jos,
Ik vind het prima dat je de corporatiesector kritisch volgt en kan er goed mee leven dat je mij niet volgt op Twitter. Ik neem het je wel kwalijk, dat je ongeïnformeerd een kat uitdeelt aan mijn adres en dat van Lefier zonder kennelijke kennis van zaken. Als je iets beter had gekeken voordat je je column had geschreven had je geweten, dat de lage kosten van De Key zijn gekomen door de sanering die Rob Haans in 2012 heeft uitgevoerd. De hoge kosten van Lefier worden voor ongeveer €450 (van de €1350) per woning veroorzaakt door de in 2013 genomen kosten van het sociaal plan van Lefier, daarmee konden wij 170 collega's, één op drie medewerkers, ontslaan. Je opmerkingen zijn dus ook nog al pijnlijk voor het personeel van Lefier, dat in een regio waarin mensen wat minder kansen op de arbeidsmarkt hebben dan in Amsterdam. Let wel: geen medelijden, ze weten waar we het voor doen: Lefier is hierdoor in staat om de komende jaren een inflatievolgend huurbeleid te voeren, nauwelijks sociale huurwoningen te verkopen en ruim 50 mln per jaar te blijven investeren, ondanks het feit dat de waarde van onze woningen door aardbevingen en bevolkingskrimp met gemiddeld 5% per jaar blijft dalen.
Lefier betaalt de volledige verhuurdersheffing van 16 mln. uit verlaging van haar bedrijfskosten. Vergelijk die cijfers ook even met de Amsterdamse. Dit alles paste niet in een Tweet, maar de mensen die ertoe doen, zoals mijn huurdersorganisaties en de wethouders in de de gemeenten waarin wij werken weten het in ieder geval op waarde te schatten, net als de Woonbond.
Groeten uit het hoge Noorden,
Lex de Boer
Kies een periode: augustus 2020
juli 2020
juni 2020
mei 2020
april 2020
maart 2020
februari 2020
januari 2020
december 2019
november 2019
oktober 2019
september 2019
augustus 2019
juli 2019
juni 2019
mei 2019
april 2019
maart 2019
februari 2019
januari 2019
december 2018
november 2018
oktober 2018
september 2018
augustus 2018
juli 2018
juni 2018
mei 2018
april 2018
maart 2018
februari 2018
januari 2018
december 2017
november 2017
oktober 2017
september 2017
augustus 2017
juli 2017
juni 2017
mei 2017
april 2017
maart 2017
februari 2017
januari 2017
december 2016
november 2016
oktober 2016
september 2016
augustus 2016
juli 2016
juni 2016
mei 2016
april 2016
maart 2016
februari 2016
januari 2016
december 2015
november 2015
oktober 2015
september 2015
augustus 2015
juli 2015
juni 2015
mei 2015
april 2015
maart 2015
februari 2015
januari 2015
december 2014
november 2014
oktober 2014
september 2014
augustus 2014
juli 2014
juni 2014
mei 2014
april 2014
maart 2014
februari 2014
januari 2014
december 2013
november 2013
oktober 2013
september 2013
augustus 2013
juli 2013
juni 2013
mei 2013
april 2013
maart 2013
februari 2013
januari 2013
december 2012
november 2012
oktober 2012
september 2012
augustus 2012
juli 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
februari 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011
augustus 2011
juli 2011
juni 2011
mei 2011
april 2011
maart 2011
februari 2011
januari 2011
december 2010
november 2010
oktober 2010
september 2010
augustus 2010
juli 2010
juni 2010
mei 2010
april 2010
maart 2010
februari 2010
januari 2010
december 2009
november 2009
oktober 2009
september 2009
augustus 2009
juli 2009
juni 2009
mei 2009
april 2009
maart 2009
februari 2009
januari 2009
december 2008
november 2008
oktober 2008
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
maart 2006
februari 2006
januari 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004