JOS VAN DER LANS - WEBLOG / TWITTER

Via twitter (@josvanderlans, sinds oktober 2010) en onderstaand weblog (sinds augustus 2004) kunt u op hoogte blijven van artikelen en columns die ik schrijf, van gebeurtenissen waar ik bij ben geweest, van observaties die ik doe, van meningen die in mij opwellen, of van andere persoonlijke wetenswaardig-heden.

Het kan van alles wat zijn en het is ook sterk afhankelijk van hoe druk ik het heb.



.

Reacties worden enorm op prijs gesteld. Stuur een email naar: info©josvdlans.nl

weblog - juli 2009
Nieuw tijdperk?
Betreden we in corporatieland een nieuw tijdperk, na de junibrief van minister Van der Laan? Ik vrees dat er een enorm verantwoordings- en toezichtcircus zal worden opgetuigd. Een weinig prettig vooruitzicht. Corporaties zullen verstrikt raken in de angstige wereld van protocollen, controleregels en audits, waar vooral organisaties als KPMG garen bij spinnen.
Ik moest bij de brief van Van der Laan onmiddellijk denken aan Arie Keppler, tussen 1915 en 1937 de legendarische directeur van de gemeentelijke Woningdienst van Amsterdam. Keppler stond niet alleen aan de wieg van menig hoofdstedelijke corporatie, hij was voor alle corporaties ook een soort gemeentecommissaris. Hij bezocht bestuursvergaderingen, discussieerde mee over de plannen, stimuleerde nieuwe initiatieven. Het is misschien een beetje lullig om dit in het Wibaut-jaar te zeggen, maar niet wethouder Wibaut, maar Keppler was de drijvende kracht achter de hoogtijdagen van de Amsterdamse volkshuisvesting.
Helaas is de figuur van Keppler inmiddels vervangen door afstandelijke bezweringsformules over 'lokale verankering' en 'prestatiecontracten'. Die liggen makkelijk in de mond, maar bij een vastgoedtransactie van enige tientallen miljoenen, hebben deze intenties nauwelijks nog operationele betekenis. Simpelweg omdat er op dat moment niemand is die qualitate qua het publieke gemeentebelang bewaakt. Die de vraag stelt of deze grondaankoop of de verwerving van dit kantoorcomplex nu echt een gemeentelijk belang dient.
Begrijp me goed: ik wil geen Arie Kepplers terug (hoewel?), maar ik wil wel af van de holle praatjes. Het is nu zaak om het toezicht materieel echt vast te klinken aan publieke belangen. Geef het gemeentebelang daarom een kwaliteitzetel in het toezicht, dan maak je echt ruimte voor een andere manier van afwegen en toezien. Waarom is het wel normaal om commissarissen te benoemen op voordracht van huurders, of uit de sfeer van het vastgoed of financieel management, maar niet op voordracht uit de gemeenteraad?
Zoiets zal niet gebeuren. Ik zie bestuurders alleen al bij de gedachte zorgelijk kijken. Ik hoor op voorhand hun bezwaren over belangenverstrengeling, het uitlekken van gevoelige informatie en het bemoeilijken van onderhandelingen. Ondanks de mooie brief van Van der Laan zal het oude tijdperk, stevig ingepakt in bureaucratische rompslomp, dus nog wel even zal aanhouden.
Deze column verschijnt eind juli in het Aedes Magazine.
Salvador de Bahia

We zijn nu bijna twee weken op reis. Na vijf dagen Rio zijn we langs de kust noordwaarts getrokken. Eest met een busreis van 22 uur naar Porto Seguro, de plek waar de Portugezen ooit aan land kwamen. En vandaaruit naar een prachtig strandplaatsje, met de prachtige naam: Arraial d'Ajuda, beetje toeristisch, maar een heerlijk dagje aan het strand hadden we wel verdiend nar vijf dagen Braziliaanse hectiek in Rio. Vandaaruit in een nachtelijke bustocht naar Valenca, waar we de boot hebben genomen naar Morro de Sao Paulo, een eiland met kruiwagens als taxi´s, dat wil zeggen zonder auto´s. Hiergewandeld en gesnokrled, en na twee dagen weer door naar het oude centrum van Brazilië: Bahia de Salvador. Daar zitten we nu, in een hotel op de zevende etage van een flat in de oude stad: de Pelourinho. Veel oude kerken, waaronder een door Jezuiten uit de grond getampte Barokke kerk. Oude straatjes, met veel Afrikaanse kunst. Dit is de meest Afrikaanse stad van Brazilië. Hier nemen de zwarten wraak op eeuwen slavernij, want het voelt allerminst veilig voor een blanke bleekscheet, zeker als je even buiten de toeritische gangpaden treedt. Dat is wel jammer, want dat maakt de stad meteen een stuk minder aantrekkelijk.
Verder blijft Brazilië een fascinerend land, een land dat swingt, en permanent geluid maakt. Als je hier op een hoek van de straat stilstaat, schiet er iemand je te hulp. Wat tot een eindeloze reeks gebaren leidt, want Engels spreekt hier niemand, zelfs niet een paar woordjes. En die vijf woorden Portugees die wij inmiddels kennen (obrigado, promocao, sculpa, dat soort wooden) is ruim onvoldoende voor een goede converstatie. Onze verdere reislannen staan inmiddels vast, de tickets zijn vandaag geregeld. We gaan een paar dagen naar een national park in het gebied waar voroeger diamanten werden gewonnen, dan naar de hoofdstad Brasilia, dan naar Manaus in het Amazonegebied en tot slot weer naar Rio.

Rio de Janeiro

Geen wonder dat de Portugezen dachten in het paradijs te zijn beland toen zij zo´n zes eeuwen geleden de baai in voeren waar nu Rio de Janeiro ligt. Ze dachten met een monding van een grote rivier van doen te hebben, vandaar de naam Rio. In werkelijkheid bleek het een fabelachtig mooi gebied, met bergen en veel groen en prachtige stranden. In de loop der eeuwen zijn er de nodige bergen afgegraven om ruimte te maken voor de stad, maar wat er desondanks van over is gebleven is meer dan de moeite waard. Dat zal iedereen beamen die de weg gevonden heeft naar de berg waar bovenop een dertig meter groot Christusbeeld staat, dat met gespreide armen waakt over de immense stad Rio de Janeiro. Een paar honderd meter verheven boven de stad zie je een geweldig landschap, met een kilometerslange brug over de baai, bergachtige heuvels waaromheen zich de stad heeft gedrapeerd en op wiens hellingen de krottenwijken favelas omhoogkruipen, en als witte scheidslijnen tussen het zeewater en het beton van de stad kan je de stranden zien die Rio omzoomen. Het is een indrukwekkend gezicht, ook al moet je dat delen met honderden medetoeristen die allemaal als een soort bedevaart de trappen naar het Christusbeeld beklommen hebben.
Maar beneden, met de voeten op de vloer van de stad, is Rio vooral een dynamische stad, altijd in beweging. Een stad die in zijn centum wel wat weg heeft van New York, grote lange straten met eindeloos veel gele taxi´s. Een paar kilometer verder de drukte aanneemt van het dagelijkse Zuidamerikaanse leven, veel mensen op straat, veel straathandel, veel eten, veel armoede, veel rijkdom. En vooral ook gemoedelijk. Vriendelijke mensen, hoewel de reisboeken de pret daarvan redelijk bederven door pagina´s lang te waarschuwen dat je voortdurend op moet letten: je bent - zeker als je van de geijkte paden treedt - een gewild object voor een overval. Gelukkig hebben we daar in de eerste dagen van ons verblijf hier nog niks van gemerkt. Houden zo.

We blijven nog een paar dagen in Rio en reizen dan met de bus noordwaarts langs de kust naar Salvador, dan naar Recife, en tenslotte per vliegtuig naar het Amazonegebied, waar we van Santarem naar Manaus over de Amazone varen, en vandaaruit vliegen we weer terug naar Rio. Als het even kan hou ik u op de hoogte.

RaspoeTom

Elke partij, wat zeg ik, elke organisatie kent zijn schaduwbazen. Dat zijn (meestal) mannen achter de schermen, die aan onzichtbare touwtjes trekken. Ze zijn niet gekozen, niet in een vergadering aangewezen, ze zijn in hun positie gegroeid, en omdat ze niet weg te denken zijn weten ze alles en daarom zijn ze van vitaal belang. Als je wat wilt bereiken, kan het geen kwaad deze schaduwbazen voor je in te nemen. Sterker, dat is een voorwaarde.
Tom van der Lee is sinds jaar en dag de schaduwbaas van GroenLinks. De Jacq de Vries van eerst Paul Rosenmöller en later Femke Halsema. De man die met grote inzet waakte over het beeld van GroenLinks. Op de momenten dat hij mij tot de orde riep omdat ik in zijn ogen iets onverstandigs had gedaan, heb ik hem wel eens kwaad onze RaspoeTom genoemd. Naar de machtige monnik, die in de nadagen van de tsaar veel invloed had verworven in het centrum van de Russische macht.

Maar Tom gaat – na bijna twintig jaar Haagse dienst – het Binnenhof verlaten. Een verstandig besluit, zo leuk is het bestaan van schaduwbaas nu ook weer niet. Nogal eens komt het neer op damagecontrol, als er weer eens een Eerstekamerlid domme dingen heeft gedaan, een wethouder uit de ban springt of een commissaris weigert op te stappen. Daar word je op termijn niet creatiever van. En aangezien Tom een op zijn lijf gesneden baan krijgt als campagnedirecteur bij Oxfam Novib heb ik hem mijn wel gemeende gelukwensen toegestuurd.
Tot ik ineens iets vreselijks bedacht: er moet een nieuwe Tom van der Lee komen! Iemand die net zo trouw, toegewijd, beschikbaar, doordacht, paniekbestendig, rustgevend, dienstbaar, analytisch, communicatief en ook nog eens humoristisch (geen speech kan immers zonder goede grap) is. Dat is onvoorstelbaar. Waar vind je zo iemand? En hoe voorkomen we dat de nieuwe enthousiasteling het wiel gaat uitvinden, op de grote hoeveelheden lange GroenLinks-tenen gaat staan en in haar ijver misverstand op misvatting stapelt? Bovendien: wie wordt Femke zonder Tom?
En welke malloot gaat mij nu toespreken als ik iets verkeerds zeg?
Ik vrees dat ik RaspoeTom nog erg ga missen!
Deze column verschijnt in het juli-nummer van het GroenLinks Magazine.
Neem eens een kijkje bij:



Kies een periode: mei 2020
april 2020
maart 2020
februari 2020
januari 2020
december 2019
november 2019
oktober 2019
september 2019
augustus 2019
juli 2019
juni 2019
mei 2019
april 2019
maart 2019
februari 2019
januari 2019
december 2018
november 2018
oktober 2018
september 2018
augustus 2018
juli 2018
juni 2018
mei 2018
april 2018
maart 2018
februari 2018
januari 2018
december 2017
november 2017
oktober 2017
september 2017
augustus 2017
juli 2017
juni 2017
mei 2017
april 2017
maart 2017
februari 2017
januari 2017
december 2016
november 2016
oktober 2016
september 2016
augustus 2016
juli 2016
juni 2016
mei 2016
april 2016
maart 2016
februari 2016
januari 2016
december 2015
november 2015
oktober 2015
september 2015
augustus 2015
juli 2015
juni 2015
mei 2015
april 2015
maart 2015
februari 2015
januari 2015
december 2014
november 2014
oktober 2014
september 2014
augustus 2014
juli 2014
juni 2014
mei 2014
april 2014
maart 2014
februari 2014
januari 2014
december 2013
november 2013
oktober 2013
september 2013
augustus 2013
juli 2013
juni 2013
mei 2013
april 2013
maart 2013
februari 2013
januari 2013
december 2012
november 2012
oktober 2012
september 2012
augustus 2012
juli 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
februari 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011
augustus 2011
juli 2011
juni 2011
mei 2011
april 2011
maart 2011
februari 2011
januari 2011
december 2010
november 2010
oktober 2010
september 2010
augustus 2010
juli 2010
juni 2010
mei 2010
april 2010
maart 2010
februari 2010
januari 2010
december 2009
november 2009
oktober 2009
september 2009
augustus 2009
juli 2009
juni 2009
mei 2009
april 2009
maart 2009
februari 2009
januari 2009
december 2008
november 2008
oktober 2008
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
maart 2006
februari 2006
januari 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004